TIGblogs - Pilar Lozano Salas

Confesiones de Princesa available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
Confesiones de Princesa de esas primeros días en los que nos damos cuenta de que... estamos enamoradas Llegaste con la primera sensación de frío del otoño como si Dios como si el mismísimo Dios hubiese sugerido que vinieras en este tiempo a arropar mi corazón La garúa de la madrugada es de pronto menos fría y tengo mayor necesidad de respirar de guardar aire son tantos los suspiros que se escapan ahora ya no veo el mundo siento que ahora... lo contemplo Es decir: ahora suspiro y amo más que nunca a Dios amo a la primera sensación de frio del otoño amo a esta respiración extra a los suspiros guardo silencio te siento ahora en mi alma: desempolvando restos de una felicidad que alguna vez creí extraviada.. .. Ahora es recién cuando entiendo por qué llegaste con la primera sensación de frio del otoño Confessions de Princesa Automatically translated into French thanks to WorldLingo Confessions de Princesa de de celles-là premiers jours où nous nous rendons compte que… nous sommes rendues tu Es arrivé avec la première sensation de froid de l'automne comme si Dieu comme si le mismísimo Dieu avait suggéré que tu viennes en ce temps à envelopper mon coeur la garúa de l'aube est de rapide de moins froide et ai une plus grande nécessité de respirer de garder de l'air sont tant les soupirs qu'ils s'échappent maintenant déjà je ne vois pas le monde je consigne que maintenant… je le considère C'est-à-dire : maintenant soupir et maître plus que jamais à Dieu maître à la première sensation de froid de l'automne maître à cette respiration supplémentaire aux soupirs je ne garde du silence je t'consigne maintenant dans mon âme : en desempolvando des restes d'un bonheur qui parfois j'ai cru trompée. .. Il est maintenant récemment quand je comprendrai pourquoi tu es arrivé avec la première sensation de froid de l'automne Confessions della principessa Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Confessions della principessa di quei primi giorni in où realizziamo quale… enamored voi siamo arrivato con la prima sensazione di freddo dell'autunno come se il dio come se molto lo stesso dio abbia suggerito che siete venuto in questo tempo di spostare il mio garúa del cuore dell'alba siete improvvisamente più di meno freddo ed io abbia necessità più grande da respirare per mantenere l'aria sia tanti i sighs che lo fuoriescono ora più non vedono il mondo ora ritenga quello… I lo contempla cioè: ora il sigh ed acquista padronanza di più che mai al padrone del dio alla prima sensazione fredda del padrone di autunno a questa respirazione supplementare ai sighs che mantengo il silenzio ora ritengo a voi nella mia anima: resto della spolverata di una felicità quello a volte ho creduto fuorviato. .. Ora è nel momento stesso in cui capisco in modo che siate arrivato con la prima sensazione da freddo dall'autunno Geständnisse der Prinzessin Automatically translated into German thanks to WorldLingo Geständnisse der Prinzessin jener ersten Tage, an denen wir verwirklichen, welches… uns enamored Sie ankamen mit der ersten Empfindung der Kälte des Herbstes, als ob Gott , als ob der sehr gleiche Gott vorgeschlagen hatte, daß Sie in diese Zeit, mein Herz garúa der Dämmerung aufzuwickeln sind plötzlich weniger Kälte kamen und ich die grössere Notwendigkeit haben, zum zu atmen , um Luft zu halten sind so viele die Seufzer, die jetzt nicht mehr mir sehen die Welt entgehen, die, ich glaube dem jetzt… I erwägen es das heißt: jetzt Seufzer und erarbeiten mehr als überhaupt zum Gott meister zur ersten kalten Empfindung des Herbst meisters zu dieser Extraatmung zu den Seufzern, die ich Ruhe halte, ich zu Ihnen jetzt in meiner Seele fühle: Abstaubenrest eines Glückes das manchmal glaubte ich irregeführt. .. Jetzt ist es, gerade als ich verstehe, damit Sie mit der ersten Empfindung von der Kälte vom Herbst ankamen Confessions da princesa Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo Confessions da princesa daqueles primeiros dias em que nós realizamos qual… nós enamored lhe chegamos com o primeiro sensation do frio do outono como se o deus como se o mesmo deus tinha sugerido muito que você veio nesta hora de envolver meu garúa do coração do alvorecer é de repente mais menos frio e mim tem uma necessidade mais grande a respirar para manter o ar é assim muitos os sighs que escapam agora já não do eu vêem o mundo que eu sinto aquele agora… I contemplam-no que é dizer: agora o sigh e domina mais do que sempre ao mestre do deus ao primeiro sensation frio do mestre do outono a este respirar extra aos sighs que eu mantenho o silêncio eu lhe sinto agora em minha alma: descanso da varredura de uma felicidade isso às vezes eu acreditei misled. .. Agora é justo quando eu compreendo de modo que você chegue com o primeiro sensation do frio do outono Confessions of Princess Automatically translated into English thanks to WorldLingo Confessions of Princess of those first days in which we realize which… we are enamored You arrived with the first sensation of cold of the autumn as if God as if the very same God had suggested you came in this time to wrap my heart garúa of the dawn is suddenly less cold and I have greater necessity to breathe to keep air are so many the sighs that escape now no longer I see the world I feel that now… I contemplate it That is to say: now sigh and master more than ever to God master to the first cold sensation of of the autumn master to this extra breathing to the sighs I keep silence I feel to you now in my soul: dusting rest of a happiness that sometimes I believed misled. .. Now it is just when I understand so that you arrived with the first sensation from cold from the autumn Bikter av princessen Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo Bikter av princessen av de första dagar som vi realiserar i vilket…, vi är förälskade dig ankom med den första förnimmelsen av förkylning av hösten som, om guden som, om mycket den samma guden hade föreslågit dig, kom i denna tid till sjalen som min hjärta garúa av gryningen är plötsligt mindre förkylning, och jag har mer större nödvändighet som andas till uppehället, luftar är så många suckar den flykt, nu ej längre jag ser känselförnimmelsen för värld I, som nu…, Jag beskådar det alltså: nu sucka och styra mer, än någonsin till guden som är ledar- till den första kalla förnimmelsen av av hösten som är ledar- till denna extra andning till, suckar känselförnimmelse för I-uppehälle tystnad I till dig nu i min soul: att damma av vilar av en lycka det ibland trodde jag vilselett. .. Nu är det rättvist, när jag förstår, så att du ankom med den första förnimmelsen från förkylning från hösten Исповеди Princess Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo Исповеди Princess тех первых дней в мы осуществляем… мы влюблены вам приехали с первой шумихой холода осени если бог если очень такой же бог предложил вы пришло в это время обернуть мое garúa сердца рассвета будет неожиданно более менее холодом и я имеет большую необходимость, котор нужно вздохнуть для того чтобы держать воздух настолько много вздохи избегают теперь no longer меня не видят мир, котор я чувствую то теперь… Iий предусмотрело его that is to say: теперь вздох и управляет больше чем всегда к оригиналу бога к первой холодной шумихе оригинала осени к этот экстренный дышать к вздохам, котор я держу безмолвие я чувствую к вам теперь в моей душе: остальнои припудривания счастья то иногда я верил после того как я введен в заблуждение. .. Теперь оно just when я понимаю так НОП вы приехали с первой шумихой от холода от осени Bekentenissen van Prinses Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo Bekentenissen van Prinses van die eerste dagen waar in wij realiseren welke… wij zijn enamored u aankwamen met de eerste sensatie van koude van de herfst alsof de God alsof de zeer zelfde God had voorgesteld u in dit keer kwam om mijn hartgarúa van de dageraad te verpakken bent plotseling minder koude en ik grotere noodzaak heb ademen om lucht te houden zo velen sighs is die ik zien nu niet meer de wereld ontsnappen ik dat nu… van mening ben Ik overweeg het d.w.z.: zucht nu en beheers meer dan ooit aan de meester van de God aan de eerste koude sensatie van van de de herfst meester aan deze extra ademhaling aan sighs ik stilte houd die ik nu aan u in mijn ziel heb gevoeld: bestrooiend rest van een geluk dat soms geloofde ik misleid. .. Nu is het net toen ik begrijp zodat u met de eerste sensatie van koude van de herfst aankwam إعترافات الأميرة Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo إعترافات الأميرة من أنّ أيام أولى في أيّ نحن نحقّق أيّ… نحن [إنمورد] أنت وصل مع الإحساس أولى برد من الفص [أس يف] إلهة [أس يف] ال جدّا كان نفسه إلهة قد اقترح أنت أتيت في هذا وقت أن يلفّ ي قلب [غرا] من الفجر فجأة أقلّ بري وأنا يتلقّى حاجة عظيمة أن يتنفّس أن يحافظ هواء هكذا كثير التنهيدات أنّ يهرب الآن [نو لونجر] أنا يرى العالم أنا أشعر أنّ الآن… [إي] يتأمّل هو [ثت يس تو سي]: الآن يسيطر تنهيدة وأكثر من في أيّ وقت إلى إلهة سيد إلى الإحساس أولى باردة من من الفصل خريف سيد إلى هذا إضافيّة يتنفّس إلى التنهيدات أنا أحافظ حالة سكون أنا أشعر إلى أنت الآن في روحي: [دوستينغ] إستراحة من سعادة أنّ أحيانا صدق أنا يضلّل. .. الآن هو [جوست وهن] يفهم أنا [س ثت] أنت وصلت مع الإحساس أولى من برد من الفص

August 2, 2009 | 3:10 PM

0 comments

Tags:

Mi Abril Related to country: Peru available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
Abril De las Mañanas complejas De los días grises de un rey De los sueños de un viejito que hace pasteles Del cuaderno extraviado de un aprendíz de dibujante De las mil y una páginas del directorio de la ciudad luz De la sonrisa mejor guardada de un militar escocés De las palabras de amor de un Ssordo mudo De la brújula de mi abuelo marinero De todas las partes de mi vida Desde Siempre Desde ahi un todo... en este caso específico Dios Te dibujó y te armó para mi Mi siempre dulce Mi única Abril Mon avril Automatically translated into French thanks to WorldLingo Avril des matins complexes des jours gris d'un roi des rêves d'un viejito qui fait des pâtés en croûte du cahier trompé d'un apprenti de dessinateur De de mille et d'un pages de l'annuaire de la ville lumière du sourire meilleur gardé d'un militaire écossais des mots d'amour d'un Ssordo muet de la boussole de mon grand-père marin de toutes les parties de ma vie Depuis Toujours Depuis là un tout… dans ce cas spécifique Dieu t'a dessiné et t'a armé pour mon Mon toujours doux Mon unique avril Il mio Abril Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Aprile le mattine complesse dei giorni grigi di un re dei sogni di un viejito che fa le torte del taccuino hanno fuorviato degli un e mille apprendisti delle pagine dello sketcher dell'indice della luce della città del migliore di sorriso mantenuto da un uomo militare scozzese delle parole di amore di uno Ssordo dumb della bussola dei miei nonni marini di tutte le parti della mia vita da sempre là da un intero… in questo dio specifico di caso ha disegnato a voi ed ha munito per il mio sempre dolce il mio mio soltanto Abril a voi Mein Abril Automatically translated into German thanks to WorldLingo April führten die komplizierten Morgen der grauen Tage eines Königs der Träume eines viejito, das Torten vom Notizbuch bildet, von einem einem und tausend Lehrling der sketcher Seiten des Verzeichnisses vom Stadtlicht vom Lächelnbesseren gehalten von einem schottischen militärischen Mann der Liebewörter von einem stummen Ssordo des Kompassses meiner Marinegroßväter aller Teile meines Lebens von immer von dort einem vollständigem… irre in diesem spezifischen Fall Gott zeichnete es zu Ihnen und es bewaffnete für mein immer süsses mein mein nur Abril zu Ihnen Meu Abril Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo Abril as manhãs complexas dos dias cinzentos de um rei dos sonhos de um viejito que faça tortas do caderno misled de uns um e mil aprendizes de páginas do sketcher do diretório da luz da cidade do sorriso mantido mais melhor de um homem militar Scottish das palavras do amor de um Ssordo dumb do compasso de meus avôs marinhos de todas as partes de minha vida de sempre lá de um inteiro… neste deus específico do caso extraiu-lhe e armou para meu sempre doce meu meu somente Abril a você My Abril Automatically translated into English thanks to WorldLingo April the complex Mornings Of the gray days of a king Of the dreams of a viejito that makes pies Of the notebook misled of a one and thousand apprentice of sketcher pages of the directory of the city light Of the smile better kept from a Scottish military man Of the love words of a dumb Ssordo Of the compass of my marine grandfathers Of all the parts of my life From Always From there a whole… in this specific case God it drew to You and it armed for my always sweet My My only Abril to you Min Abril Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo April uttrycker de komplexa morgnarna av grå färgdagarna av en konung av drömmarna av en viejito, som gör pies av anteckningsboken vilseledda av en en och tusen lärling av person som skisserarsidor av arkivet av staden som är ljus av hållna det bättre för leende från en skotsk militär man av förälskelsen, av en dumma Ssordo av kompasset av min marin- farfäder allra delarna av mitt liv från alltid därifrån ett helt…, i denna specifika fallgud drog det till dig, och det beväpnade för mitt alltid sött min min endast Abril till dig Мое Abril Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo Эйприл сложные, котор утра серых дней короля сновидений viejito делает расстегаи тетради ввели в заблуждение одного и тысячи подмастерьев страниц sketcher директории света города лучшего усмешки, котор держат от шотландского воинского человека слов влюбленности тупого Ssordo компаса моих морских grandfathers всех частей моей жизни от всегда от там всего… в этом боге конкретного случая оно нарисовало к вам и оно подготовило для мое всегда сладостного мое мое только Abril к вам Mijn Abril Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo April de complexe Ochtenden van de grijze dagen van een koning van de dromen van een viejito die pastei van het notitieboekje maakt dat van een één en duizend leerling van sketcherpagina's wordt misleid van de folder van het stadslicht van de glimlach die beter van een Schotse militaire mens van de liefdewoorden altijd wordt gehouden van een stomme Ssordo van het kompas van mijn mariene grootvaders van alle delen van mijn leven van van daar geheel… in deze specifieke gevalGod trok het aan u en het bewapende voor mijn altijd zoet Mijn Mijn enige Abril aan u [أبريل] ي Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo أبريل - نيسان ضلّل الصباح معقّدة من الأيام رماديّة من ملك من الحلم من [فيجيتو] أنّ يجعل فطائر من المفكّرة من واحدة وألف متدربة من [سكتشر] صفحات من الدليل من المدينة ضوء من الابتسام جيّدة يحافظ من رجل إسكتلنديّة عسكريّة من الحالة حبّ كلمات من [سّوردو] بكماء من البوصلة من جدي بحريّة من [ألّ ث] أجزاء من حياتي من دائما من هناك كاملة… في هذا خاصّة حالة إلهة سحب هو إلى أنت وهو سلّح ل ي دائما حلوة ي ي فقط [أبريل] إلى أنت

August 2, 2009 | 3:07 PM

0 comments

Tags: poema

Carta Junio 2002 available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
Lima, Junio de 2002 A quien corresponda: Intentar escribir una carta para mi siempre fue algo sencillo. Pero esta vez no. Por eso decidí escribirla así, con mis palabras y a mi modo, porque de otra forma hubiera resultado ornamentada falsamente. Hay momentos en la vida de todas las personas en los que queremos cambiar el mundo y hacerlo un lugar perfecto. O por lo menos habitable, o por lo menos hacerlo un lugar tranquilo donde sonreír sea algo tan natural como respirar. Personalmente ese momento llegó hace poco más de 4 años, cuando recién veía y vivía la libertad de la juventud. Salí a la calle con 18 años, un DNI, un cuaderno donde apuntar poemas, un lapicero, y dinero suficiente para ser feliz en Lima. Viejas canciones de la nueva trova, Jhon Denver, y Bob Dylan me mostraron otra cosa. Decidí entonces embarcarme en la carrera de periodismo, aunque hubiera querido estudiar literatura. Entonces empecé a leer, a buscar respuestas a las cosas que me cuestionaron desde siempre. Para ello me junté con todo tipo de grupos, desde la izquierda marxista (no sé porque aun no termina de agonizar), pasando por un socialismo, hasta la derecha. Todos diferentes, pero con una consigna en común. Había algo que nos estaba haciendo daño desde el 5 de abril de 1992. Averiguar todo lo que hacía el gobierno me llenó de miedo. Pensé que si se podía saber de tanta tortura y corrupción con leer un diario, cuánto habría detrás. Porque se supone ocultaban la información. Miedo, sentí mucho miedo. Pero amigos que ahora ya no están aquí ( están en Europa estudiando, me dejaron, buuu.) me invitaron a juntarnos a protestar. Y protestamos , fuimos a marchas, en grupos o nos encontrábamos allí. Decidimos decirle ya no al que dañaba el país. Al que dañaba nuestro país. Recuerdo que en clase pedí apoyo, pero recibí ,muy poco. La resignación de mis compañeras era tanta que dolía. ¿Qué tenía que pasar para que reaccionaran de una buena vez? Recuerdo que casi lloro en clase mientras decía “ ¿Acaso quieren que nos torturen como a los de la cantuta o como a Leonor la Rosa para que reaccionen?”. De terrorista me tildaron varias veces. Y hasta un SEÑOR de mi universidad me dijo que leía basura , cuando me vio leyendo la República, y luego tiró mi Caretas a la basura.. Sólo el tiempo me dio la razón. Créame que esos tiempos fueron muy duros , pero a la vez emocionantes. Saberse yendo en contra de un sistema y más aun tan corrupto como ese es algo que me hacía sacar fuerzas de adentro. Las marchas, las bombas lacrimógenas, los golpes, los insultos, las zapatillas gastadas, las flores que regalamos a los policías que nos golpeaban, las mochilas en la espalda, las manos unidas rezando por los de la Cantuta, las matracas, los amores universitarios nacidos en la lucha...todo tuvo un fruto. Hoy suspiro . Eso me ayudó a crecer. Y en varias de esas marchas vi a una persona a Victor Delfín. Un artista. Si, un artista con muchos otros artistas, en una marcha. Si, porque el dolor también era de ellos, era de todos. El dolor por un país herido era general. Salvo algunos ciegos que necesitaron verlo a colores y en canal N. Todos éramos uno. Ahora el malo se fue. Pero la horda de felones aún esta cerca y quiere dañarnos una vez más. Pero ya no pues. Ya no quiero que vuelvan. Pero no se puede hacer mucho con querer. Como hubiera dicho Belaunde, hay que actuar. Ya es tiempo de actuar. De conversar acerca de los sueños. De decirle a los jóvenes como yo, a los niños en los colegios, que todavía tiene la oportunidad de luchar por sus sueños. Por un país lindo y libre. Pero mucha gente prefiere llenarlos de basura para que no piensen, para que caminen ciegos y sean todo menos seres humanos. Debemos ser víctimas del impulso de nuestros corazones y luchar por algo. Pero aun prefiero seguir desde las canteras de la universidad , amigos, primos y el internet, en donde escribo y comento lo que pienso, lo que siento y lo que deseo para todos. No me siento aun tan fuerte como para llevar las cosas. Prefiero me conozcan de a pocos. Además, las instituciones están tan mal vistas, que el decir pertenezco a tal o cual movimiento los ahuyenta terriblemente. Sólo queria comentar esto , no sé que más decir hoy. Tal vez mañana, tenga la fuerza de un gran compromiso. Hoy prefiero el pequeño de compromiso de no más de 26 personas amigas que componen mi mundo. Buenas tardes, siempre es un gusto escribir una carta Piluchi Lozano Salas Lettre juin 2002 Automatically translated into French thanks to WorldLingo Lima, juin 2002 A celui qui corresponde : Essayer d'écrire une lettre pour mon a toujours été quelque chose simple. Mais cette fois non. C'est pourquoi j'ai décidé de l'écrire ainsi, avec mes mots et manière, parce que d'une autre manière il y aurait résultat ornamentada faussement. Il y a des moments dans la vie de toutes les personnes où nous voulons changer le monde et le rendre par un lieu parfait. OU au moins habitable, ou au moins le rendre par un lieu tranquille où sourire est quelque chose tellement naturel comme respirer. Ce moment est personnellement arrivé il y a un peu plus de 4 années, quand il voyait récemment et vivait la liberté de la jeunesse. Suis sorti à la rue avec 18 années, un D.N.I., un cahier où signaler des poèmes, un porte-crayon, et un argent suffisant pour être heureux à Lima. De vieilles chansons la nouvelle trova, de Jhon Denver, et Bob Dylan m'ont montré une autre chose. J'ai alors décidé de m'embarquer dans la carrière de journalisme, même s'il avait voulu étudier littérature. J'ai alors commencé à lire, chercher des réponses aux choses qui m'ont interrogée depuis toujours. Pour cela je me suis rassemblé avec tout type de groupes, depuis la gauche marxiste (je ne sais pas parce qu'il ne termine encore pas d'agoniser), en passant par un socialisme, jusqu'à la droite. Tous différents, mais avec une consigne en commun. Il y avait quelque chose que nous il faisait des dommages depuis le 5 avril 1992. Examiner tout ce que faisait le gouvernement m'a remplie de peur. J'ai pensé que si on pouvait savoir tant de torture et de corruption de lire un journal, combien a derrière. Parce qu'il est supposé ils dissimulaient l'information. Peur, j'ai senti beaucoup de peur. Mais des amis qui ne sont pas maintenant déjà ici (en Europe ils étudient, ils m'ont laissée, buuu.) m'ont invitée à nous rassembler à protester. ET nous protestons, nous sommes allés à des marches, dans des groupes ou nous nous trouvions là. Nous décidons de la dire déjà non à auquel il endommageait le pays. À auquel il endommageait notre pays. Je rappelle qu'en classe j'ai demandé appui, mais j'ai peu reçu. La résignation de mes compagnons était tant qu'elle endommageait. Qu'est-ce que devait passer pour que réagissent-ils d'une bonne fois ? Rappelle-t-je que pleure-t-je presqu'en classe entretemps disait-il ? Veulent peut-être que torturent-ils comme ceux de la cantuta ou comme à Leonor Rosa pour que réagissent-ils ? ?. De terroriste moi ils ont tildaron plusieurs fois. ET jusqu'à un MONSIEUR de mon université m'il a dit qu'il lisait des ordures, quand il m'a vue en lisant la République, et ensuite a jeté mon Caretas aux ordures. Seulement le temps m'a donné la raison. Créame que ces temps ont été très durs, mais à la fois émouvants. Être su en allant contre un système et plus encore aussi corrompu que celui-là est quelque chose que j'il y avait sortir des forces d'à l'intérieur. Les marches, les bombes lacrymogènes, les coups, les insultes, les pantoufles dépensées, les fleurs que nous donnons aux policiers qui nous frappaient, les sacs à dos dans le dos, les mains unies en priant par ceux de la Cantuta, ce qui est matracas, les amours universitaires nés dans la lutte… tout a eu un fruit. Aujourd'hui soupir. Cela m'a aidée à grandir. ET dans plusieurs de ces marches j'ai vu à une personne à Victor Dauphin. Un artiste. Si, un artiste avec beaucoup d'autres artistes, dans une marche. Si, parce que la douleur était aussi de d'eux, il était de de tous. La douleur par un pays blessé était générale. Sauf quelques aveugles qui ont eu besoin de le voir à des couleurs et en carcasse N. Tout éramos un. Ce qui est mauvais on a été maintenant. Mais la horde felones encore de cette clôture et veut nous endommager une fois de plus. Mais déjà non donc. Je ne veux déjà pas qu'ils retournent. Mais on ne peut pas faire beaucoup de vouloir. Comme il aurait dit Belaunde, il faut agir. Il est déjà temps d'agir. De converser sur les rêves. De la dire aux jeunes comme moi, aux enfants dans les collèges, qui a encore l'occasion de combattre par ses rêves. Par un pays joli et libre. Mais beaucoup de gens préfèrent les remplir d'ordures pour qu'ils ne pensent pas, pour que marchent des aveugles et soient tout moins d'êtres humains. Nous devons être des victimes de l'élan de nos coeurs et combattre par quelque chose. Mais encore je préfère suivre depuis les carrières de l'université, amis, cousins et l'internet, où j'écris et commente ce qui pense, ce qui conviens et ce que je souhaite pour tous. Je ne m'assieds pas encore tellement fort comme pour porter les choses. Je me préfère ils connaissent de peu. En outre, les institutions sont tellement mauvais vues, que dire j'appartiens à tel ou tel mouvement il les chasse terriblement. Seulement queria commenter ceci, je ne sais pas que plus dire aujourd'hui. Peut-être demain, il ait la force d'un grand compromis. Je préfère aujourd'hui ce qui est petit de compromis non plus de de 26 personnes amicales qui composent mon monde. Bons après-midi, des Salles est toujours un goût écrire une lettre Piluchi Lozano Lettera il giugno 2002 Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Lima, giugno di 2002 a quello chi corrisponde: Provare a scrivere una lettera per il mio era sempre qualche cosa di semplice. Ma questo no. di volta. Per quel motivo ho deciso scriverlo così, con le mie parole ed al mio senso, perché da un'altra forma era stata ornata erroneamente. Ci sono momenti nella vita di tutta la gente in quale desideriamo cambiare il mondo e rendere esso un posto perfetto. O almeno inhabitable, o almeno rendergli una calma del posto dove sorridere è qualcosa come naturale quanto a respiri. Personalmente quel momento è arrivato recentemente più di 4 anni, quando appena ha visto ed ha vissuto la libertà della gioventù. Ho uscito con 18 anni, un DNI, un taccuino dove indicare i poems, un lapicero ed i soldi sufficienti per essere felice a Lima. Le vecchie canzoni di nuovi trova, Jhon Denver e Bob Dylan hanno mostrato un'altra cosa me. Ho deciso allora imbarcarmi nella corsa di giornalismo, anche se ha avuta ha desiderato studiare la letteratura. Allora ho cominciato a leggere, cercare le risposte le cose che hanno messo in discussione a me da sempre. Per esso mi sono unito tuttavia tipo di gruppi, dal marxista di sinistra (non so perché non ancora rifinisce agonizing), accadente con un socialism, fino alla destra. Quei tutto il differenti, ma con uno slogan il in comune. Ci era qualcosa stava rendendoci danni dai 5 di aprile di 1992. Per scoprire tutto che cosa il governo riempito a me di timore. Ho pensato quello se potesse essere conosciuto di tante tortura e corruzione con la lettura del giornale, quanto là sarebbe dietro. Poiché si presuppone hanno nascosto le informazioni. Timore, ho ritenuto molto timore. Ma gli amici che ora più non sono qui (sono nello studiare dell'Europa, a sinistra me, buuu.) invitato a me a unirsi a noi alla protesta. Ed abbiamo protestato, siamo andato a marzo, nei gruppi o eravamo là. Abbiamo deciso non dire a lui più a quale hanno danneggiato il paese. Di quello danneggiamento il nostro paese. La memoria che nel codice categoria ho chiesto il supporto, ma io ha ricevuto, pochissimo. La rassegnazione dei miei compagni era così tanto quel hurt. Che cosa ha dovuto accadere in modo che reagissero di buon tempo? Memoria che quasi grido nel codice categoria mentre ha detto? Forse desidera che torturano come quelli del cantuta o come un Leonor la Rosa in modo che reagiscano. Come il terrorista ha identificato parecchie volte a me. E fino ad un SIGNORE della mia università lo ha detto che ha letto gli sweepings, quando lo ha visto leggere la Repubblica e presto ha gettato le mie mascherine agli sweepings. Soltanto il tempo lo ha dato al motivo. Créame che quei tempi erano molto duri, ma simultaneamente eccitare. Conoscersi che va ancora contro più come sistema corrotto e come quello è qualcosa che abbia fatto per rimuovere le forze me dall'interno. Marzo, la rottura pompa, i colpi, gli insulti, i pistoni spesi, i fiori che abbiamo dato la polizia che ha colpito a noi, gli zaini nella parte posteriore, le mani unite dicente da quelle del Cantuta, i matracas, l'università amiamo stato nati nella lotta… che tutto ha mangiato una frutta. Oggi sigh. Quello lo ha aiutato a svilupparsi. Ed in vari di quei marzo io sega ad una persona al delfino del Victor. Un artista. Se, un artista con molti altri artisti, in uno marcia. Se, perché il dolore inoltre era di loro, fosse di tutti. Il dolore da un paese ferrito era generale. Tranne i certi ciechi che hanno dovuto vedere colora ed in scanalatura N. Tutti i éramos uno. Ora quello difettoso è andato via. Ma il horde dei felones ancora questo fine e desidera danneggiamento ancora una volta di noi. Ma più allora. Più non desidero che rinviano. Ma molto con desiderare non può essere fatto. Poiché ci era questo Belaunde, è necessario da comportarsi. È già tempo di comportarsi. per parlare dei sogni. per dire a lui ai giovani come I, ai bambini nelle scuole, che ancora l'occasione deve combattere dai relativi sogni. Da un paese e da un esso graziosi libera. Ma molta gente preferisce riempirla degli sweepings in modo che non pensino, di modo che camminano ciechi e sono tutto esseri umani meno. Dobbiamo essere vittime dell'impulso dei nostri cuori e combattere da qualcosa. Ma livelli Preferisco seguire dalle cave dell'università, degli amici, dei cugini e del Internet, in dove scrivo e commento che penso, che ritengo e che desiderio per tutti. Neppure non ritengo come duro quanto all'introito le cose. Preferisco conosco alcuni. In più, le istituzioni sono viste così difettose, quella dicendo che appartengo atale-e-tale movimento le guido via terribile. Soltanto queria da commentare questo, non conosco quello per dire più oggi. Forse domani, ha la forza di un impegno grande. Oggi preferisco quello piccolo dell'impegno di non più di 26 amici della gente che compongono il mio mondo. Buon pomeriggio, è sempre un gusto per scrivere ad una lettera Lozano di Piluchi le stanze Buchstabe Juni 2002 Automatically translated into German thanks to WorldLingo Lima, Juni von 2002 bis den, wer entspricht: Zu versuchen, einen Brief für mein zu schreiben war immer einfaches etwas. Aber dieses malnr. Für diesen Grund entschied ich, ihn meiner Weise folglich, mit meinen Wörtern und zu zu schreiben, weil von einer anderen Form sie falsch verziert worden war. Es gibt Momente im Leben aller Leute, in denen wir die Welt ändern und es einen Platz vollkommen bilden möchten. Oder mindestens Bewohnbar oder, es eine Platzruhe mindestens zu bilden, ist wo man er etwas lächelt, wie natürlich hinsichtlich atmen Sie. Persönlich kam dieser Moment vor kurzem mehr als 4 Jahre an, als gerade er sah und er die Freiheit von Jugend lebte. Ich erlosch mit 18 Jahren, einem DNI, einem Notizbuch, wo man Gedichte, einem lapicero und dem Geld zeigt, das genügend ist, in Lima glücklich zu sein. Alte Liede des neuen trova, des Jhon Denver und des Bob Dylan zeigten mir eine andere Sache. Ich entschied dann, mich im Journalismusrennen einzuschiffen, obgleich es wollte Literatur studieren hatte. Dann fing ich an zu lesen, nach Antworten zu suchen die Sachen, die sie zu mir von immer fragten. Für es verband ich dennoch Art der Gruppen, vom linken Marxisten (ich weiß nicht, weil nicht schon sie beendet zu kämpfen) und geschah durch einen sozialismus, bis das Recht. Die ganz unterschiedliche, aber mit einem Slogan im Common. Es gab etwas bildete uns Beschädigung von den 5 von April von 1992. Alles herausfinden, was die Regierung gefüllt zu mir von Furcht. Ich dachte den, wenn von so vieler Folterung und von Korruption mit dem Ablesen einer Zeitung bekannt könnte, wieviel dort nach sein würde. Weil man annimmt, versteckten sie die Informationen. Furcht, glaubte ich vieler Furcht. Aber Freunde, die jetzt nicht mehr hier sind (sind beim Europa Studieren, nach links ich, buuu.) eingeladen zu mir, zu uns zum Protest zu verbinden. Und wir protestierten, gingen wir bis Märzen, in den Gruppen, oder wir waren dort. Wir entschieden, nicht mehr zu sagen zu ihm zu, welchem das Land beschädigte. Zu dem beschädigte es unser Land. Gedächtnis, um dem in der Kategorie ich Unterstützung bat, aber ich empfingen, sehr wenig. Die Resignation meiner Begleiter war soviel dieser Hurt. Was mußte geschehen, damit sie von einer guten Zeit reagierten? Gedächtnis, daß fast ich in der Kategorie schreie, während sie sagte? Wünscht möglicherweise, daß sie wie die von cantuta oder wie ein Leonor die Rose quälen, damit sie reagieren. Wie Terrorist sie mehrmals zu mir beschriftete. Und bis einen HERRN meiner Universität sagte es mich, daß sie sweepings las, als sie mich sah, die Republik zu lesen, und bald meine Schablonen zu den sweepings warf. Nur die Zeit gab dem Grund mich. Créame, daß jene Zeiten sehr hart waren, aber gleichzeitig aufregen. Sich zu kennen noch gehend gegen mehr als verdorbenes System und als das ist etwas das bildete Kräfte von innen zu entfernen ich. Die Märze, pumpt der Riß, die Schläge, die Beleidigungen, die verbrauchten Hefterzufuhren, die Blumen, daß wir die Polizei, die zu uns anschlug, die Rucksäcke in der Rückseite gaben, die vereinigten Hände sagend durch die des Cantuta, die matracas, die Universität lieben gewesen geboren im Kampf,…, das alles eine Frucht aß. Heute Seufzer. Das half mir zu wachsen. Und in mehreren jener Märze ich Säge zu einer Person zum Victor-Delphin. Ein Künstler. Wenn, ein Künstler mit vielen anderen Künstlern, in einem marschiert. Wenn, weil die Schmerz auch von ihnen waren, es von allen war. Die Schmerz durch ein verletztes Land waren allgemein. Außer irgendeinem Vorhang, der sehen mußte, färbt es und in der Führung N. Alle éramos eins. Jetzt ging das schlechte man weg. Aber die Horde von felones noch dieses Ende und möchte zu uns noch einmal beschädigen. Aber nicht mehr dann. Nicht mehr wünsche ich, daß sie zurückgehen. Aber viel mit dem Wunsch kann nicht getan werden. Da es dieses Belaunde gab, zu fungieren ist notwendig. Es ist bereits Zeit zu fungieren. über die Träume sprechen. zu ihm zu den jungen Leuten wie I, zu den Kindern in den Schulen sagen, die noch die Gelegenheit durch seine Träume kämpfen muß. Durch ein hübsches Land und es gibt frei. Aber viele Leute ziehen es vor, sie von sweepings zu füllen, damit sie nicht denken, damit sie Vorhang gehen und sie sind alles weniger Menschen. Wir müssen Opfer des Antriebs unserer Herzen sein und durch etwas kämpfen. Aber glätten Sie Ich ziehe es vor, zu folgen von den Steinbrüchen der Universität, der Freunde, der Vetter und des Internets, in, dem ich schreibe und kommentiere, den ich denke, die ich glaube und welcher Wunsch nach allen. Ich nicht sogar glaube als stark hinsichtlich des Nehmens den Sachen. Ich bevorzuge weiß einige. Zusätzlich sind die Anstalten so schlechte Ansichten, die, sagend, das ich solch-und-solcher Bewegung fahre weg sie schrecklich gehöre. Das nur queria, zum zu kommentieren dieses, weiß ich nicht den, um heute zu sagen. Möglicherweise morgen, hat es die Kraft einer großen Verpflichtung. Heute bevorzuge ich das kleine der Verpflichtung von nicht mehr als 26 Leutefreunden, die meine Welt bestehen. Guter Nachmittag, immer ist es ein Geschmack, zum einem Piluchi Buchstaben Lozano der Räume zu schreiben Letra junho 2002 Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo Lima, junho de 2002 a esse quem corresponde: Tentar escrever uma letra para o meu era sempre algo simples. Mas este no. do tempo. Para essa razão eu decidi-me escrevê-la assim, com minhas palavras e a minha maneira, porque de um outro formulário ornamented falsa. Há uns momentos na vida de todos os povos em quem nós queremos mudar o mundo e fazer lhe um lugar perfeito. Ou pelo menos inhabitable, ou pelo menos para fazer-lhe uma calma do lugar onde sorrir é algo como natural a respeito de respire. Pessoalmente esse momento chegou recentemente mais de 4 anos, quando apenas viu e viveu a liberdade da juventude. Eu saí com 18 anos, um DNI, um caderno onde apontar poemas, um lapicero, e o dinheiro suficiente ser feliz em Lima. As canções velhas do trova, de Jhon Denver, e de Bob novos Dylan mostraram-me uma outra coisa. Eu decidi-me então embark na raça do journalism, embora tivesse quisesse estudar a literatura. Então eu comecei a ler, para procurar respostas as coisas que me questionaram de sempre. Para ele eu juntei contudo tipo de grupos, do Marxist esquerdo (eu não sei porque não ainda termina agonizing), acontecendo com um socialismo, até a direita. Toda diferentes, mas com um slogan na terra comum. Havia algo fazia-nos os danos dos 5 de abril de 1992. Para encontrar para fora tudo o que o governo enchido a mim do medo. Eu pensei daquele se poderia ser sabido de tantos tortura e corruption com leitura de um jornal, quanto lá estaria atrás. Porque se supõe esconderam a informação. Medo, eu senti muito medo. Mas os amigos que agora já não são aqui (estão em estudar de Europa, à esquerda mim, buuu.) convidado a mim juntar-nos ao protesto. E nós protestamos, nós fomos aos marços, nos grupos ou nós estávamos lá. Nós decidimo-nos dizer-lhe já não a qual danificou o país. Àquele danificou nosso país. A memória que na classe eu pedi a sustentação, mas eu recebeu, muito pouco. A renúncia de meus companheiros era tanto esse hurt. Que teve que acontecer de modo que reagisse de uma estadia boa? Memória que quase eu grito na classe quando disse? Talvez quer que torturam como aqueles do cantuta ou como um Leonor a Rosa de modo que reajam. Como o terrorista eles me etiquetou diversas vezes. E até um CAVALHEIRO de minha universidade disse-me que leu sweepings, quando me viu ler a república, e jogou logo minhas máscaras para os sweepings. Somente o tempo deu-me à razão. Créame que aqueles tempos eram muito duros, mas simultaneamente excitar. Saber-se que vai de encontro ao ainda mais como o sistema corrupt e como aquele é algo que fêz para remover as forças mim do interior. Os marços, o rasgo bombeia, os sopros, os insultos, os deslizadores gastos, as flores que nós demos as polícias que nos golpearam, os knapsacks na parte traseira, as mãos unidas dizendo por aquelas do Cantuta, os matracas, a universidade amamos sido nascidos na luta… que tudo comeu uma fruta. Hoje sigh. Isso ajudou-me crescer. E em diversos daqueles marços mim serra a uma pessoa ao golfinho do vencedor. Um artista. Se, um artista com muitos outros artistas, em um marchar. Se, porque a dor era também deles, for de tudo. A dor por um país ferido era geral. À exceção de alguma cortina que necessitou ver colore e na canaleta N. Todos os éramos um. Agora mau foi afastado. Mas o horde dos felones ainda isto fim e quer danificar-nos uma vez outra vez. Mas já não então. Já não eu quero que retornam. Mas muito com querer não pode ser feito. Desde que havia este Belaunde, é necessário agir. É já hora de agir. para falar sobre os sonhos. para dizer-lhe aos povos novos como I, às crianças nas escolas, que ainda a oportunidade tem que lutar por seus sonhos. Por um país e por um ele bonitos livra. Mas muito pessoa prefere enchê-los dos sweepings de modo que não pensem, de modo que andem cortina e são tudo seres mais menos humanos. Nós devemos ser vítimas do impulso de nossos corações e lutar por algo. Mas nivele Eu prefiro seguir dos quarries da universidade, de amigos, de primos e do Internet, em onde eu escrevo e comento de que eu penso, que eu sinto e que desejo para tudo. Eu não sinto mesmo como duramente a respeito da tomada as coisas. Eu prefiro sei alguns. Além, as instituições são vistas assim más, aquela dizendo que eu pertenço a tal-e-tal movimento as dirijo afastado terrìvel. Somente queria a comentar isto, eu não sei aquele para dizer mais hoje. Talvez amanhã, tem a força de um compromisso grande. Hoje eu prefiro pequeno do compromisso de não mais de 26 amigos dos povos que compõem meu mundo. Tarde boa, sempre é um gosto para escrever a uma letra Lozano de Piluchi quartos Letter June 2002 Automatically translated into English thanks to WorldLingo HTTP/1.1 200 OK Date: Tue, 09 Jun 2009 03:25:49 GMT Server: Apache Set-Cookie: JSESSIONID=2CD9F2C5820631A706427299C3960839.lv1-17; Path=/ X-WL-ERRORCODE: 1176 Content-Length: 4615 Connection: close Content-Type: text/plain;charset=iso-8859-1 Lima, June of 2002 To the one who corresponds: To try to write a letter for my always was something simple. But this time no. For that reason I decided to write it thus, with my words and to my way, because from another form it had been ornamented falsely. There are moments in the life of all the people in whom we want to change the world and to make it a place perfect. Or at least inhabitable, or at least to make it a place calm where to smile he is something as natural as to breathe. Personally that moment arrived recently more than 4 years, when just it saw and it lived the freedom of youth. I went out with 18 years, a DNI, a notebook where to point poems, a lapicero, and money sufficient to be happy in Lima. Old songs of new trova, Jhon Denver, and Bob Dylan showed another thing to me. I decided then to embark in the journalism race, although it had wanted to study Literature. Then I began to read, to look for answers the things that they questioned to me from always. For it I joined yet type of groups, from left Marxist (I do not know because not yet it finishes agonizing), happening through a socialism, until the right. All different ones, but with a slogan in common. There was something was making us damage from the 5 of April of 1992. To find out everything what the government did filled to me of fear. I thought that if could be known of as much torture and corruption with reading a newspaper, how much there would be behind. Because one assumes they hid the information. Fear, I felt much fear. But friends who now no longer are here (are in Europe studying, left me, buuu.) invited to me to join to us to protest. And we protested, we went to marches, in groups or we were there. We decided to say to him no longer to which damaged the country. To that it damaged our country. Memory that in class I requested support, but I received, very little. The resignation of my companions was so much that hurt. What had to happen so that they reacted of a good time? Memory that almost I cry in class while it said? Perhaps wants that they torture like a those of cantuta or like a Leonor the Rose so that they react. As terrorist they labeled several times to me. And until a GENTLEMAN of my university it said me that she read sweepings, when she saw me reading the Republic, and soon threw my Masks to the sweepings. Only the time gave the reason me. Créame that those times was very hard, but simultaneously exciting. To know itself going against a still more as corrupt system and as that is something that made remove forces me from inside. The marches, the tear pumps, the blows, the insults, the spent slippers, the flowers that we gave the police that struck to us, the knapsacks in the back, the united hands saying by those of the Cantuta, the matracas, the university loves been born in the fight… everything had a fruit. Today sigh. That helped me to grow. And in several of those marches I saw to a person to Victor Dolphin. An artist. If, an artist with many other artists, in one marches. If, because the pain also was of them, it were of all. The pain by a wounded country was general. Except for some blind that needed to see it colors and in channel N. All éramos one. Now the bad one went away. But the horde of felones still this close and wants to damage to us once again. But no longer then. Ya no quiero que vuelvan. But much with wanting cannot be done. Since there were this Belaunde, it is necessary to act. It is already time to act. to talk about the dreams. to say to him to the young people like I, to the children in the schools, that still the opportunity has to fight by its dreams. By a pretty country and it frees. But much people prefer to fill them of sweepings so that they do not think, so that they walk blind and they are everything less human beings. We must be victims of the impulse of our hearts and to fight by something. But even I prefer to follow from the quarries of the university, friends, cousins and the Internet, in where I write and comment which I think, which I feel and what desire for all. I do not even feel as hard as to take the things. I prefer know a few. In addition, the institutions are so bad views, that saying I belong to such-and-such movement drives away them terribly. Only queria to comment this, I do not know that to say more today. Perhaps tomorrow, it has the force of a great commitment. Today I prefer the small one of commitment of not more than 26 people friends who compose my world. Good afternoon, always it is a taste to write a Piluchi letter Lozano Rooms Märka Juni 2002 Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo Lima Juni av 2002 till den vem motsvarar: Till försök var att skriva en märka för mitt alltid något som var enkel. Men denna tidnr. Därför avgjorde jag att skriva det thus, med mitt uttrycker, och till mitt långt, därför att från another bilda, hade det smyckats falskt. Det finns ögonblick i livet allra folket som vi önskar att ändra världen och att göra i det en förlägga att göra perfekt. Eller åtminstone beboeligt, eller åtminstone att göra det en förläggastillhet var att le är han något, som naturligt om andas. Personligen ankom det ögonblick för en tid sedan mer än 4 år, när precis det sågar, och det bodde friheten av ungdommen. Jag gick ut med 18 år, en DNI, en anteckningsbok var att peka poems, en lapicero och pengar som var tillräckliga att vara lycklig i Lima. Gammala songs av den nya trovaen, Jhon Denver och egennamn Dylan visade ett annat ting till mig. Jag avgjorde därefter att gå ombord i journalistikracen, även om den hade önskade till studielitteratur. Därefter började jag att läsa, att söka efter svar saker som de ifrågasatte till mig från alltid. För det sammanfogade jag yet typ av grupper, från lämnat marxistiskt (jag inte vet, därför att den avslutar inte ännu kvalfullt) och att hända till och med en socialism, till rätten. All olika, men med en slogan i vanligt. Det fanns något var danande oss skador från 5na av April av 1992. Att finna ut allt vad regeringen fyllt till mig av skräck. Jag tänkte det, om kunde vara bekant av så mycket tortyr och korruption med läsning en tidning, hur mycket där skulle är bakom. Därför att man antar, dolde de informationen. Skräck klädde med filt jag mycket skräck. Men vänner, som är nu ej längre här (är i Europa som studerar, lämnat mig, buuuen.) som är inbjuden till mig för att sammanfoga till oss till protesten. Och vi protesterade, gick vi till gränser, i grupper, eller vi var där. Vi avgjorde till något att säga till honom ej längre till vilket skadadt landet. Till det det som är skadadt vårt land. Minnet, som klassificerar in mig, bad service, men mig mottog, mycket lite. Avsägelsen av min följen var så mycket som görar ond. Måste vad att hända, så att de reagerade av en bra tid? Minnet, som nästan jag gråter in, klassificerar stunder som det sade? Önskar kanske att de torterar den något liknande de av cantutaen eller gillar en Leonor ron, så att de reagerar. Som terroristen dem märkte flera tider till mig. Och till en GENTLEMAN av min universitetar sade det mig att hon läste sweepings, när hon sågar mig läsning republiken, och kastade snart mitt maskerar till sweepingsna. Endast gav tiden resonera mig. Créame, att de tider var mycket hårda, men samtidigt spännande. Att veta sig som mer går mot en stillbild som korrumperat system och som det, är något som gjorde för att ta bort styrkor mig från insida. Gränser pumpar revan, slagen, förolämpningarna, de spenderade häftklammermatarna, blommorna som vi gav polisen, som slogg till oss, ryggsäckarna i baksidaen, det enigt räcker ordstäv vid de av Cantutaen, matracasna, universitetar älskar vart bördiga slagsmål,… som allt hade en frukt. Sucka i dag. Det hjälpte mig att växa. Och i flera av den gränser sågar jag till en person till Victordelfinen. En konstnär. Om en konstnär med många andra konstnärer, i en marscherar. Om, därför att smärta var också av dem, det var allra. Smärta vid ett såradt land var allmän. Bortsett från någon rullgardin, som behövde att se att den färgar, och kanalisera in N. Alla éramos en. Nu gick dåligan en bort. Men horden av felones stillar detta slut och önskar att skada till oss ytterligare en gång. Men ej längre därefter. Ej längre önskar jag att de går tillbaka. Men mycket med att önska kan inte göras. Sedan det fanns denna Belaunde, är det nödvändigt att agera. Det är redan tid att agera. att tala om drömmarna. till något att säga till honom till ungdomaren gilla I, till barnen i skolar, att stilla tillfället måste att slåss vid dess drömmar. Vid ett nätt land och det frigör. Men mycket föredrar folket att fylla dem av sweepings, så att de inte funderare, så att de går okontrollerat och, de är allt mindre människor. Vi måste vara offer av impulsen av våra hjärtor och slåss vid något. Men even Jag föredrar att följa från villebråden av universitetar, vänner, kusiner och internet, i, var jag skriver, och kommenterar som I-funderare, som I-känselförnimmelsen och vilken lust för alla. Jag gör inte ens känselförnimmelse som hårt om take saker. Jag föredrar vet några. I tillägg är institutionerna, så dåligan beskådar, att ordstävet som jag tillhörde sådan-och-sådan rörelse kör bort dem hemskt. Endast queriaen som kommenterar detta, vet jag inte att till något att säga i dag. Kanske i morgon, har det styrkan av en stor förpliktelse. I dag föredrar jag det små av förpliktelse av inte mer än 26 folk vänner som komponerar min värld. Den bra eftermiddagen alltid är det en smak som skriver en Piluchi, märker Lozano rum Письмо июнь 2002 Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo Lima, Джун 2002 до одно соответствует: Попытаться написать письмо для моего всегда был что-то просто. Но это нет времени. Для той причины я решил написать ее таким образом, с моими словами и к моей дороге, потому что от другой формы она была орнаментирована ложно. Будут моменты в жизни всех людей в мы хотим изменить мир и сделать им место совершенно. Или по крайней мере inhabitable, или по крайней мере сделать им затишье места где усмехнуться он что-то как естественно о вздохните. Лично тот момент приехал недавн больше чем 4 лет, когда как раз он увидел и он жило свобода молодости. Я go out с 18 летами, DNI, тетрадью куда указать стихотворения, lapicero, и деньг достаточно для того чтобы быть счастлив в Lima. Старые песни новых trova, Jhon Denver, и Bob Дилан показали другую вещь к мне. Я решил после этого embark в гонке публицистики, хотя он имел хотел изучить словесность. После этого я начал читать, искать ответы вещи которые они спросили к мне от всегда. Для его я не соединить но тип групп, от левого марксиста (я не знаю потому что пока он заканчивает агонизировать), случаясь через созиализм, до права. Совсем по-разному одни, но с лозунгом в общем. Было что-то делали нами повреждение от 5 из Эйприл 1992. Найти вне все правительство сделало после того как оно заполнено к мне страха. Я думал то если смогл быть известно как много пытки и развращения с читать газету, то, там было бы позади. Потому что принимать они спрятали информацию. Страх, я чувствовал много страх. Но друзья теперь no longer не здесь (находятся в изучать Europe, налево я, buuu.) приглашенный к мне соединить к нам к протесту. И мы опротестовали, мы пошли к мартам, в группах или мы были там. Мы решили не сказать к ему no longer к повредило страну. К тому оно повредило нашу страну. Память в типе я спросил поддержку, только я получили, очень маленько. Безропотностью моих товарищей было so much то повреждение. Должно случиться так НОП они прореагировало хорошего времени? Память что почти я плачу в типе пока оно сказал? Возможно хочет что они пытают как то из cantuta или как Leonor Роза TAK, CTO они прореагируют. По мере того как террорист они обозначил несколько времен к мне. И до ДЖЕНТЛЬМЕНА моего университета оно не сказать меня что она прочитала sweepings, когда она увидела, что я прочитал республику, и скоро бросила мои маски к sweepings. Только время дало причине меня. Créame что те времена были очень трудны, но одновременно возбуждать. Знать идя против все еще больше как corrupt система и как то что-то сделало для того чтобы извлечь усилия я from inside. Марты, разрыв нагнетает, дуновения, оскорбления, порожные тапочки, цветки что мы дали полиций которые поразили к нам, рюкзаков в задней части, соединенных рук говоря тем из Cantuta, matracas, университет любим после того как мы были born в драке…, котор все имело плодоовощ. Сегодня вздох. То помогло мне вырасти. И в несколько из тех мартов я пила к персоне к дельфину Виктор. Художник. Если, художник с много других художников, в одном марширует. Если, потому что боль также была их, она была всех. Боль wounded страной была вообще. За исключением некоторой шторки необходимо было нужно увидеть она красит и в N. канала. Все éramos одно. Теперь плохое одно пошло прочь. Но horde felones все еще это конец и хочет повреждать к нам еще раз. Но no longer после этого. No longer я не хочу что они возвращают. Но много с хотеть нельзя сделать. В виду того что были это Belaunde, обязательно подействовать. Будет уже временем подействовать. talk about сновидения. сказать к ему к молодым людям как I, к детям в школах, которые все еще возможность должна воевать своими сновидениями. милыми страной и ей освобождает. Но много люди предпочитают заполнить их sweepings TAK, CTO они не будут думать, TAK, CTO они погуляют шторка и они всем более менее людские существования. Мы должны быть жертвами ИМПа ульс наших сердец и воевать что-то. Но выровняйтесь Я предпочитаю последовать за от карьеров университета, друзей, кузенов и интернета, в где я пишу и комментирую который я думаю, который я чувствую и что желание для всех. Я даже не чувствую как крепко о взятии вещи. Я предпочитаю знаю несколько. In addition, заведениями будут настолько плохие взгляды, то говорящ, котор я принадлежу к так-и-такому движению управляю прочь ими ужасно. Только queria, котор нужно прокомментировать это, я не знаю то для того чтобы сказать более сегодня. Возможно завтра, оно имеет усилие большого принятия окончательного решения. Сегодня я предпочитаю малое одно из принятия окончательного решения больше чем 26 друзей людей составляют мой мир. Добрый день, всегда будет вкусом для писания комнат Lozano письма Piluchi Brief Juni 2002 Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo Lima, Juni 2002 aan wie correspondeert: Om een brief voor mijn proberen te schrijven altijd was eenvoudig iets. Maar dit keer nr. Om die reden die ik heb beslist om het zo, met mijn woorden en aan mijn manier te schrijven, omdat van een andere vorm het verkeerd gesierd=was=. Er zijn ogenblikken in het leven van alle mensen in wie wij de wereld willen veranderen en tot het een perfecte plaats maken. Of minstens inhabitable, of minstens om tot het een plaatsrust te maken waar te te glimlachen hij iets natuurlijk is te ademen. Persoonlijk aan kwam dat ogenblik onlangs meer dan 4 jaar, toen enkel het zag en het de vrijheid van de jeugd leefde. Ik ging met 18 jaar, een DNI, een notitieboekje waar te om gedichten te richten, een lapicero, en geld voldoende in Lima gelukkig te zijn uit. De oude liederen van nieuw trova, Jhon Denver, en Loodje Dylan een ander ding aan toonden me. Ik besliste toen in het journalistiekras in te schepen, hoewel het Literatuur had willen bestuderen. Dan begon ik te lezen, om antwoorden te zoeken de dingen zij aan me waarvan altijd vroegen. Voor het werd lid ik nog van type van groepen, van linkerMarxist (ik weet niet het omdat nog niet het eindigt kwellend), gebeurend door socialism, tot het recht. Alle verschillende degenen, maar met een slogan in gemeenschappelijk. Er waren iets maakte ons van 5 van April 1992 beschadigen. Om alles te weten te komen wat de overheid gevuld aan me van vrees deed. Ik dacht dat als van zo veel marteling en corruptie zou kunnen worden gekend met het lezen van een krant, hoeveel daar erachter zou zijn. Omdat één veronderstelt verborgen zij de informatie. Vrees, voelde ik veel vrees. Maar vrienden die nu niet meer hier (zijn in Europa dat, verliet me, buuu. bestudeert) aan me aan ons worden verzocht toetreden om te protesteren. En wij protesteerden, gingen wij naar marsen, in groepen of wij waren daar. Wij beslisten aan hem niet meer aan welke te zeggen het land beschadigde. Aan dat beschadigde het ons land. Geheugen dat in klasse ik om steun verzocht, maar ik ontving, zeer weinig. De berusting van mijn metgezellen was zo veel die kwetsten. Wat moest zodat zij van een goede tijd gebeuren reageerden? Geheugen dat bijna ik in klasse schreeuw terwijl het zei? Wil misschien dat zij als die van cantuta martelen of als Leonor toenam zodat zij reageren. Als terrorist die zij meerdere keren aan me hebben geëtiketteerdn. En tot een HEER van mijn universiteit zei het me dat zij het vegen las, toen zij me zag lezend de Republiek, en spoedig mijn Maskers wierp aan het vegen. Slechts gaf de tijd de reden me. Créame dat die tijden zeer hard waren, maar gelijktijdig opwekkend. Om te kennen die tegen gaat nog zoals meer corrupt systeem en zoals dat iets is die maakte krachten van binnenuit verwijderen me. De marsen, de scheurpompen, de slagen, de beledigingen, de bestede pantoffels, de bloemen dat wij de politie gaven die aan ons sloeg, de knapzakken in de rug, de verenigde handen die door die van Cantuta zeggen, matracas, de universiteit houdt van geboren in de strijd… alles een fruit had. Vandaag sigh. Dat hielp me te groeien. En in verscheidene van die marsen die ik aan een persoon aan Dolfijn Victor heb gezien. Een kunstenaar. Als, een kunstenaar met veel andere kunstenaars, in marcheert. Als, omdat de pijn ook van hen was, het van allen was. De pijn door een gewond land was algemeen. Behalve één of andere blinden die moest zien het kleurt en in kanaal N. Alle éramos. Nu slechte ging weg. Maar horde van felones nog dit dicht en wil aan ons beschadigen nogmaals. Maar niet meer toen. Niet meer wil ik dat zij terugkeren. Maar veel met het willen kan worden gedaan niet. Aangezien er dit Belaunde waren, is het noodzakelijk te handelen. Het is reeds tijd te handelen. aan bespreking over de dromen. aan hem aan de jonge mensen te zeggen houd van I, aan de kinderen in de scholen, die nog de kans door zijn dromen moet bestrijden. Door een mooi land en het bevrijdt. Maar veel mensen verkiest hen van het vegen te vullen zodat zij niet denken, zodat zij blinden lopen en zij zijn alles minder menselijke wezens. Wij moeten slachtoffers van de impuls van onze harten zijn en door iets vechten. Maar zelfs Ik verkies op de steengroeven van de universiteit, vrienden, neven en Internet te volgen, binnen waar ik schrijf en becommentari�ër die ik denk, die ik voel en welke wens voor allen. Ik voel niet zelfs zoals hard om de dingen te nemen. Ik verkies ken enkelen. Bovendien zijn de instellingen zo slechte meningen, dat zeggend ik tot dergelijk-en-dergelijke beweging vreselijk wegjaag hen behoor. Slechts queria om te becommentariëren dit, weet ik niet dat om meer vandaag te zeggen. Misschien morgen, heeft het de kracht van een grote verplichting. Vandaag verkies ik kleine één van verplichting van niet meer dan 26 mensenvrienden die mijn wereld samenstellen. Goede middag, altijd is het een smaak om de Zalen van een Piluchi brievenLozano te schrijven حرف يونيو - حزيران 2002 Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo ليما, يونيو - حزيران من 2002 إلى الواحدة الذي يماثل: أن كان يحاول أن يكتب حرف ل ي دائما شيء بسيطة. غير أنّ هذا وقت رفض. ل أنّ سبب قرّر أنا أن يكتب هو لذلك, مع كلماتي وإلى طريقي, لأنّ من آخر شكل هو تلقّى يكون زيّنت زيفا. هناك أعزام في الحياة من [ألّ ث] الناس في الّذي نحن نريد أن يغيّر العالم وأن يجعل هو مكان كاملة. تنفّست أو على الأقلّ صالح للسكن, أو على الأقلّ أن يجعل هو مكان هدوء أين أن يبتسم هو شيء بما أنّ طبيعيّة [أس تو]. شخصيّا أنّ وصل عزم مؤخّرا أكثر من 4 سنون, عندما فقط هو رأى وهو عاش الحرية الشباب. أنا انصرفت مع 18 سنون, [دني], مفكّرة أين أن يدلّ قصائد, [لبيسرو], ومال كاف أن يكون سعيدة في ليما. أبدى أغنيات قديمة من جديدة [تروفا], [جهون] دنفر, و [بوب] [دلن] آخر شيء إلى ي. أنا قرّرت بعد ذلك أن يركب في الصحافة جنس, رغم أنّ هو أراد أن يدرس أدب. بعد ذلك بدأ أنا أن يقرأ, أن يفتّش جوابات الأشياء أنّ هم استنطقوا إلى ي من دائما. ل هو تلاقى أنا مع ذلك نوع المجموعة, من الماركسيّ يسرى (أنا لا أعرف لأنّ لا بعد هو ينهي يحتضر), يحدث من خلال اشتراكيّة, حتّى الحق. مختلفة أحد جميعا, غير أنّ مع شعار في عامة. هناك كان شيء كان جعلنا إتلاف من ال 5 من أبريل - نيسان من 1992. أن يجد خارجا كلّ شيء ماذا الحكومة أتمّ يملأ إلى ي من خوف. أنا فكّرت أنّ إن استطاع كنت عرفت من مثل كثير تعذيب وفساد مع يقرأ جريدة, كم هناك كان وراء. لأنّ واحدة يفترض أخفى هم المعلومة. خوف, [فلت] أنا كثير خوف. غير أنّ صديقات الذي الآن [نو لونجر] يكون هنا (في أوروبا يدرس, يسارا ي, [بووو].) يدعى إلى ي أن يتلاقى إلى نا إلى إحتجاج. واحتجّ نحن, نحن ذهبنا إلى مسيرات, في مجموعة أو نحن كنّا هناك. نحن قرّرنا أن يقول إلى ه [نو لونجر] إلى أيّ ضرّر البلد. إلى أنّ ضرّر هو بلدنا. استلم ذاكرة أنّ في صنف أنا رجات دعم, غير أنّ أنا, جدّا بعض. كان الإستقالة من رفيقاتي كثيرا أنّ جرح. ماذا اضطرّ حدثت [س ثت] هم تجاوبوا من وقت جيّدة? ذاكرة أنّ تقريبا يصرخ أنا في صنف بينما هو قال? ربّما يريد أنّ يعذّب هم مثل أنّ من [كنتثتا] أو مثل [ليونور] [روس] [س ثت] هم يتجاوبون. بما أنّ إرهابية هم علم عدّة أوقات إلى ي. وحتّى شهم من جامعتي قالني هو أنّ هو قرأ [سويبينغس], عندما هو رأىني يقرأ الجمهورية, وقريبا رمى أقنعتي إلى ال [سويبينغس]. فقط أعطى الوقت السبب ي. [كرم] أنّ أنّ كان أوقات جدّا يستعصي, غير أنّ في وقت واحد يثير. أن يعرفبنفسي يذهب ضدّ بعد أكثر بما أنّ نظامة فاسدة وبما أنّ أنّ شيء أنّ جعل أزلت قوات ي [فروم ينسد]. المسيرات, يضخّ الدمع, الضرب, الإهانات, الخفاف مستعملة, الزهرات أنّ نحن أعطينا الشرطة أنّ [ستروك] إلى نا, الحقيبة ظهر في الظهر, ال يوحّد أيادي يقول ب أنّ من [كنتثتا], ال [متركس], الجامعة يحبّ يكون مولودة في المعركة… كلّ شيء تلقّى ثمرة. اليوم تنهيدة. أنّ ساعدني أن ينمو. وفي عدّة من أنّ مسيرات أنا منشار إلى شخص إلى منتصرة دولفين. فنانة. إن, فن مع كثير أخرى فنون, في واحدة يسير. إن, لأنّ الألم أيضا كان من هم, هو كان من كلّ. كان الألم ببلد مجروحة عامّة. باستثناء بعض عميان أنّ احتاج أن يرى يلوّح هو وفي قناة [ن.]. كلّ [رموس] واحدة. الآن السيّئة ذهب واحدة بعيدا. غير أنّ يريد الحشد ال [فلونس] بعد هذا ختام وأن يضرّر إلى نا [أنس غين]. غير أنّ [نو لونجر] بعد ذلك. [نو لونجر] يريد أنا أنّ هم يرجعون. غير أنّ كثير مع يريد يستطيع لا يكون أتمّت. بما أنّ هناك كان هذا [بلوند], هو ضروريّة أن يتصرّف. هو سابقا وقت أن يتصرّف. أن [تلك بووت] الحلم. أن يقول إلى ه إلى الالناس شابّة مثل أنا, إلى الأطفال في المدارس, أنّ بعد الفرصة يضطرّ تنازعت بحلمه. يحرّر ببلد جميلة وهو. غير أنّ يفضّل كثير الناس أن يملأهم من [سويبينغس] [س ثت] هم لا يفكّرون, [س ثت] هم يمشون عميان وهم كلّ شيء [هومن بينغ] أقلّ. نحن ينبغي كنت ضحايا من الدافع من قلوبنا وأن يتنازع ب شيء. غير أنّ ساويت أنا أفضّل أن يتبع من المحاجر من الجامعة, صديقات, ابن عمّ والإنترنت, في حيث أنا أكتب ويعلق أيّ أنا أفكّر, أيّ أنا أشعر وما رغبة ل كلّ. يشعر أنا لا حتّى بما أنّ بشدّة [أس تو] لقطة الأشياء. أنا أفضّل يعرف بضعة. [إين دّيأيشن], المؤسسات منظرات سيّئة هكذا, أنّ يقول أنا أنتسب إلى [سوش-ند-سوش] حركة يقود بعيدا هم بفظاعة. فقط [قوريا] أن يعلق هذا, لا يعرف أنا أنّ أن يقول أكثر اليوم. ربّما غدا, يتلقّى هو القوة من تعهد عظيمة. اليوم يفضّل أنا الصغيرة واحدة من تعهد من لا أكثر من 26 الناس صديقات الذي يؤلّف عالمي. [غود فترنوون], دائما هو ذوق أن يكتب [بيلوش] حرف [لوزنو] غرف

June 6, 2009 | 7:50 PM

0 comments

Tags:

Una oración por Mi profesión available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
De cómo con lágrimas se me quitó el callo de los ojos Pensaba escribir algo alegre hoy , pero de pronto las palabras cambiaron y no pude hacerlo así. Hoy me quedé hasta tarde en la redacción de diario y revisando papeles viejos encontré las fotografías de los periodistas muertos en Iraq. Las iba a botar como papeles viejos. Antes de hacerlo las volví a ver y sentí pena por mi y por ellos. Sentí pena del callo que me ha salido en los ojos luego de dos semanas de trabajo en El Comercio. "Qué suerte me dijeron todos, estás en el área internacional. Esa es la pepa del diario". Pero ahora, no es que me queje, no sé si puedo alegrarme tanto. Estuve a punto de botar las fotos de éstos periodistas, así como boté fotos de niños llorando. Luego pensé en las historias que encerraba cada foto: de los periodistas y de los niños.Y lloré un ratito. Vino Carlos y antes de que se diera cuenta me fui al baño. Y allí lloré. Me acordé de los periodistas españoles muertos recien, y me sentí mal.Y me sentí tonta por llorar, porque allí afuera , toda la redacción seguía como si nada.Y yo, como una nueva practicante me puse a llorar. Por que asi me sentí : una tonta practicante de la sección Mundo del El Comercio. Cuando salí, me dijeron : los postones están listos?. Y pues tuve que seguir con eso. Pero, mientras editaba en la computadora, pensaba en Patrcia Castro Obando, la corresponsal del diario que ahora esta camino de Iraq...si no es que ya llegó. Pensé en ella, en su familia, en sus amigos aqui en Lima.Y ¿qué pasa si ella corre la misma suerte que los periodistas en el hotel Palestine?.Ese ataque terrorista de los Gringos. Porque fue un ataque terrorista, porque trató de sembrar terror. No pudo. No podrán. En Iraq las muertes, la anarquía, el hambre y la sed continúan. Pero, lamentablemente ya no es un tema periodístco interesante. Los kurdos en el norte y los chiitas en el sur, van a confinar a esa tierra en no sé qué. Eso es tierra de nadie. Y allá va Patricia Castro Obando, junto con otros periodistas. Esta noche, sólo pido a Dios que la traiga sana y salva a casa. A ella y a todos los periodistas que están allá. Y carajo, lo acepto, si quiere que gane Washington, pero que ya se acabe todo. Hoy soy egoísta y pienso en los periodistas. Pienso en ellos y sé que no tengo derecho de quejarme de 11 muertos contra los miles de civiles en Iraq. Pero hoy si me quejo. Discúlpen a esta practicante de la sección Mundo de El Comercio por ser egoísta hoy. Esta noche, sólo rezaré por ellos: por seguir a cargo y por defender esta PUTA PROFESIÓN...a pesar de todo. (C) PILAR LOZANO SALAS Un discours par Ma profession Automatically translated into French thanks to WorldLingo De de comment avec des larmes on m'a enlevé le calus des yeux il Pensait écrire quelque chose il réjouit aujourd'hui, mais rapide des mots ils ont changé et n'ai pas ainsi pu le faire. Je suis resté aujourd'hui jusqu'tard dans la redaction de journal et en révisant des vieux rôles j'ai trouvé les photographies des journalistes morts en Iraq. Elles il allait lancer comme vieux rôles. Avant de le faire par elles j'ai vu à nouveau et ai senti peine par mon et par eux. J'ai senti peine du calus qui m'a sortie dans les yeux après deux semaines de travail dans El Comercio. « Quelle chance m'ont dit tous, tu es dans le secteur international. Celui-là est la pepa du journal ". Mais maintenant, il n'est pas que m'il se plaigne, je ne sais pas si je peux tant se réjouir moi. Ai été sur le point de lancer les photos de de ceux-ci des journalistes, et ils ai lancé des photos d'enfants en pleurant. J'ai ensuite pensé les histoires qu'enfermait chaque photo : des journalistes et des enfants. ET j'ai pleuré un petit instant. Vin Carlos et avant qu'il se rende compte je me suis allé au bain. ET là j'ai pleuré. Je me suis rappelé récemment des journalistes espagnols morts, et je me suis senti mauvais. ET je me suis senti idiot pour pleurer, parce que là dehors, toute la redaction suivait comme si rien. ET je, comme un nouvelle pratiquante je me suis mis à pleurer. Pourquoi ainsi je me suis senti : un idiot pratiquant de la section Monde d'El Comercio. Quand je suis sorti, ils m'ont dite : les postones sont prêts ?. ET j'ai donc dû suivre avec cela. Mais, tandis qu'il publiait dans l'ordinateur, il pensait en Patrcia Castro Obando, le correspondant du journal que maintenant celle-ci je marche d'Iraq… s'il n'est pas qu'il est déjà arrivé. J'ai pensé ici en elle, dans sa famille, dans ses amis en Lima.Y qu'y a-t-il si court-elle la même chance que les journalistes dans l'hôtel Palestine ?. Cette attaque terroriste de de ce qui est Étrangers. Parce que ça a été une attaque terroriste, parce qu'il a essayé d'ensemencer terreur. Il n'a pas pu. Ils ne pourront pas. En Iraq les décès, l'anarquía, la faim et la soif continúan. Mais, ce n'est pas regrettablement déjà un sujet periodístco intéressant. Les Kurdes dans le nord et ceux chiites dans le sud, vont confiner à cette terre dans ne sais pas ce que. Cela est terre de de personne. ET va là Patricia Castro Obando, avec d'autres journalistes. Ce soir, je demande seulement à Dieu de l'apporter saine et saufe à maison. À à elle et à tous les journalistes qui sont là. ET carajo, l'accepte, s'il veut qu'il gagne Washington, mais qu'on finit déjà tout. Je suis aujourd'hui égoïste et pense les journalistes. Aliment en ces derniers et je sais que je n'ai pas droit de se plaindre moi de 11 morts contre les milliers de de civils en Iraq. Mais aujourd'hui si je me plains. Ils excusent à il est pratiquant de la section Monde d'El Comercio étant égoïste aujourd'hui. Ce soir, je prierai seulement par eux : pour suivre charge et pour défendre celle-ci PUTA PROFESSION… malgré tout. (C) BROYER LOZANO SALLES Un oration dalla mia professione Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Di come con le rotture il callo degli occhi ha tolto a me il pensiero per scrivere qualcosa le acclamazioni oggi, ma improvvisamente le parole cambiate ed io non potremmo farli così. Oggi sono rimasto fino a che in ritardo nelle carte vecchie di scrittura e di riesaminazione dal giornale non trovassi i photographies dei giornalisti morti in Irak. Stava andando loro da lanciare come le vecchie carte. Prima di farlo li ho restituiti per vedere ed ho ritenuto il dolore dal mio e da loro. Ho ritenuto il dolore del callo che ha lasciato a me negli occhi dopo due settimane di lavoro nel commercio. “Che fortuna detta tutti a me, siete nella zona internazionale. Quello è pepa del giornale “. Ma ora, non è che sporge querela a me, io non sa se posso essere felice tanto. Ero sul bordo di lancio delle foto di questi giornalisti, come pure ho lanciato le foto di gridare dei bambini. Presto ho pensato ai dati storici quella ogni foto bloccata su: dei giornalisti e dei bambini. Ed ho gridato un ratito. Vino Carlos e prima che il cliente accadesse sono andato al bagno. E là ho gridato. Mi sono ricordato dei giornalisti spagnoli guasti appena ed ho ritenuto il Male. Ed ho ritenuto come il idiot per gridare, perché là all'esterno, tutta la scrittura seguita come se niente. Ed I, come nuovo istruttore medico mi sono messo per gridare. In modo che quindi ritenga: un istruttore medico del idiot del mondo della sezione del commercio. Quando ho andato, hanno detto a me: i postones è aspettano. E perché ho dovuto seguire con quello. Ma, mentre ha pubblicato nel calcolatore, il corrispondente del giornale ha ritenuto a Patrcia Castro Obando, che ora questo senso di Irak… se non è che già è arrivato. Ho pensato lei, la sua famiglia, i suoi amici qui in Lima.Y che cosa accade se soffre uno stesso destino quel i giornalisti nell'hotel del Palestine. Quell'attacco del terrorista dei Gringos. Poiché era un attacco del terrorista, perché ha provato a seminare il terrore. Non potrebbe. Non potranno. In Irak le morti, il anarchy, la fame e la sete continuano. Ma, lamentably più il periodístco non è un oggetto interessante. I Kurds nel nord e lo Shia nel sud, stanno andando border a quella terra dentro che non conosco che cosa. Quella è terra degli nessun-uomini. E là Patricia Castro Obando va, con altri giornalisti. Stasera, chiedo soltanto al dio che lo porta sicuro e sano per alloggiare. A lei ed a tutti i giornalisti che sono là. E carajo, esso accettazione, se desidera che Washington vince, ma che già rifinisce tutto. Oggi sono egoistic e penso ai giornalisti. Penso a loro ed all'io so che non abbia di destra da protestare 11 ones guasto contro i migliaia dei civili in Irak. Ma oggi se protesto. Giustificazione a questo istruttore medico per il mondo della sezione del commercio per essere egoistic oggi. Stasera, dirò soltanto da loro: per seguire posizione e difendere questa PROFESSIONE di PUTA… nonostante tutto. (C) ALLE STANZE DEL LOZANO DELLA LIBBRA Eine Rede durch meinen Beruf Automatically translated into German thanks to WorldLingo Um oration por minha profissão Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo De como com rasgos o callus dos olhos me retirou o pensamento para escrever hoje a algo cheers, mas de repente as palavras mudadas e eu não poderíamos fazê-lo assim. Hoje eu remanesci até que em atraso nos papéis velhos de escrita e revendo do jornal eu encontrei os photographies dos journalists morridos em Iraq. Estava indo eles a hurl como papéis velhos. Antes de fazê-lo eu retornei-os para ver e eu senti a dor pelo meu e por ele. Eu senti a dor do callus que me saiu nos olhos após duas semanas do trabalho no comércio. “Que sorte dita tudo a mim, você está na área internacional. Aquele é pepa do jornal “. Mas agora, não é que se queixa me, mim não sabe se eu puder estar contente tanto quanto. Eu estava no verge de hurling as fotos destes journalists, assim como eu hurled fotos de gritar das crianças. Logo eu pensei sobre história dessa cada foto travada acima de: dos journalists e das crianças. E eu gritei um ratito. Vinho Carlos e antes que o cliente ocorreu eu fui ao banho. E lá eu gritei. Eu recordei os journalists espanhóis inoperantes apenas, e eu senti o bad. E eu senti como o idiot para gritar, porque lá fora, toda a escrita seguida como se nada. E I, como um instrutor médico novo eu pus-me myself para gritar. De modo que conseqüentemente eu sentisse: um instrutor médico do idiot do mundo da seção do comércio. Quando eu sai, disseram-me: os postones estão prontos. E porque eu tive que seguir com o aquele. Mas, quando publicou no computador, o correspondente do jornal pensou sobre Patrcia Castro Obando, que agora esta maneira de Iraq… se não fosse que chegou já. Eu pensei sobre ela, sua família, seus amigos aqui em Lima.Y o que acontece se sofresse um mesmo fate esse os journalists no hotel de Palestina. Esse ataque do terrorista dos Gringos. Porque era um ataque do terrorista, porque tentou semear o terror. Não poderia. Não poderão. Em Iraq as mortes, o anarchy, a fome e o thirst continuam. Mas, lamentably já não o periodístco é um assunto interessante. Os Kurds no norte e o Shia no sul, estão indo limitar a essa terra dentro que eu não sei que. Aquela é terra dos nenhum-homens. E lá Patricia Castro Obando vai, junto com outros journalists. Hoje à noite, eu peço somente ao deus que o traz seguro e sadio para abrigar. A ela e a todos os journalists que estão lá. E carajo, ele aceitação, se quiser que Washington ganha, mas que termina já tudo. Hoje eu sou egoistic e eu penso sobre os journalists. Eu penso sobre eles e mim sei que eu não tenho direito a se queixar 11 inoperantes de encontro aos milhares dos civis em Iraq. Mas hoje se eu me queixar. Desculpa a este instrutor médico para o mundo da seção do comércio para ser egoistic hoje. Hoje à noite, eu direi somente por eles: para seguir a posição e para defender esta PROFISSÃO de PUTA… apesar de tudo. (C) AOS QUARTOS DE LOZANO DA LIBRA An oration by My profession Automatically translated into English thanks to WorldLingo Of how with tears the callus of the eyes took off to me Thought to write something cheers today, but suddenly the words changed and I could not do it thus. Today I remained until behind schedule in the newspaper writing and reviewing old papers I found the photographies of the journalists died in Iraq. It was going them to hurl like old papers. Before doing it I returned them to see and I felt pain by my and them. I felt pain of the callus that has left to me in the eyes after two weeks of work in the Commerce. “What luck said all to me, you are in the international area. That is pepa of the newspaper ". But now, it is not that it complains to me, I do not know if I can be glad as much. I was on the verge of hurling the photos of these journalists, as well as I hurled photos of children crying. Soon I thought about histories that each photo locked up: of the journalists and the children. And I cried a ratito. Wine Carlos and before account occurred I went to the bath. And there I cried. I remembered the dead Spanish journalists just, and I felt bad. And I felt like idiot to cry, because there outside, all the writing followed as if nothing. And I, as a new medical instructor I put myself to cry. So that therefore I felt: an idiot medical instructor of the section World of the Commerce. When I left, they said to me: postones is ready. And because I had to follow with that. But, while he published in the computer, the correspondent of the newspaper thought about Patrcia Castro Obando, that now this way of Iraq… if she is not that she already arrived. I thought about her, her family, her friends here in Lima.Y what happens if it suffers a same fate that the journalists in the Palestine hotel. That terrorist attack of the Gringos. Because it was a terrorist attack, because it tried to seed terror. It could not. They will not be able. In Iraq the deaths, the anarchy, the hunger and the thirst continue. But, lamentably no longer periodístco is an interesting subject. The Kurds in the north and the Shia in the south, are going to border to that earth in I do not know what. That is no-man's land. And there Patricia Castro Obando goes, along with other journalists. Tonight, I only request to God that brings it safe and sound to house. To her and all the journalists who are there. And carajo, it acceptance, if it wants that Washington wins, but that already finishes everything. Today I am egoistic and I think about the journalists. I think about them and I know that I do not have right to complain 11 dead ones against the thousands of civilians in Iraq. But today if I complain. Excuse to this medical instructor for the section World of the Commerce for being egoistic today. Tonight, I will only say by them: to follow position and to defend this PUTA PROFESSION… in spite of everything. (C) TO POUND LOZANO ROOMS En oration vid mitt yrke Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo Av, hur med revor som valken av synar tog av till mig tanke som i dag skriver något jubel, men uttrycker plötsligt ändrande och jag kunde inte göra den thus. I dag återstod jag till behind schema i tidningshandstilen, och granska gammal legitimationshandlingar grundar I fotografierna av journalisterna som dös i Irak. Det gick dem som slungar lik gammal legitimationshandlingar. Innan jag gjorde det, gick jag dem tillbaka för att se, och jag klädde med filt smärtar vid mitt och dem. Jag klädde med filt smärtar av valken som har lämnat till mig i synar efter två veckor av arbete i kommers. ”Vilken lycka som är said alla till mig, du är i landskampområdet. Det är pepaen av tidningen ”. Men nu, är det inte att det klagar till mig, mig vet inte, om jag kan vara glad så mycket. Jag var på kanten av att slunga fotona av dessa journalister, såväl som jag slungade foto av att gråta för barn. Snart tänkte jag om historier att varje foto låste upp: av journalisterna och barnen. Och jag grät en ratito. Wine Carlos och, för kontot uppstod, gick jag till badet. Och där grät jag. Jag mindes de döda spanska journalisterna precis, och jag klädde med filt dåliga. Och jag klädde med filt den lika idioten för att gråta, därför att där utanför, alla följd handstil som om ingenting. Och I, som en ny medicinsk instruktör satte jag jag själv för att gråta. Så att därför jag klädde med filt: en medicinsk instruktör för idiot av dela uppvärlden av kommers. Då jag lämnade, sade de till mig: postones är ordnar till. Och därför att jag måste att följa med det. Men stunder som han publicerade i datoren, korrespondentet av tidningen som tänks om Patrcia Castro Obando, som nu hitåt av Irak…, om hon inte är att hon ankom redan. Jag tänkte om henne, hennes familj, hennes vänner här i Lima.Y vad händer, om den lider ett samma det öde journalisterna i det Palestina hotellet. Den terroristattack av gringosna. Därför att det var en terroristattack, därför att det försökte att kärna ur skräck. Det kunde inte. De ska för att inte vara kompetent. I Irak fortsätter dödarna, anarkin, hungern och törsta. Men beklagligt ej längre är periodístcoen intressera betvingar. Kurdsna i norden och Shiaen i söderna, går att gränsa till den jord, in som jag inte vet vad. Det är ingen-man land. Och där går Patricia Castro Obando, tillsammans med andra journalister. Ikväll ber jag endast till guden som kommer med det som är helskinnat att inhysa. Till henne och alla journalister som är där. Och carajo, det godtagande, om det önskar att Washington segrar, men att avslutar redan allt. I dag förmiddag som I är egoistisk och I-funderare om journalisterna. I funderare om dem och mig vet att jag inte har rakt till att klaga 11 döda en mot de tusentals civilisterna i Irak. Men i dag, om jag klagar. Ursäkt till denna medicinska instruktör för dela uppvärlden av kommers för att vara egoistiskt i dag. Ikväll ska jag endast något att säga vid dem: för att följa placera och för att försvara detta PUTA-YRKE… trots allt. (C) ATT DUNKA LOZANO-RUM Oration моей профессией Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo как с разрывами каллюс глаз take off к мне мысль для того чтобы написать что-то cheers сегодня, но неожиданно измененные слова и я не смогли сделать его таким образом. Сегодня я остал до тех пор пока за план-графиком в бумагах в писменном виде и рассматривая газеты старых я не найти photographies журналистов, котор умерли в Ираке. Оно шло они, котор нужно hurl как старые бумаги. Перед делать его я возвратил их для того чтобы увидеть и я чувствовал боль моим и ими. Я чувствовал боль каллюса выходил к мне в глаза после 2 неделей работы в коммерцию. «Что везение сказанное все к мне, вы находитесь в международной OBLASTи. То будет pepa газеты «. Но теперь, оно не что оно жалуется к мне, я не знает если я могу быть радостен как много. Я находился на verge hurling фотоие этих журналистов, так же, как я hurled фотоие плакать детей. Скоро я думал о историях то каждое фотоий зафиксированное вверх по: журналистов и детей. И я заплакал ratito. Вино Карлос и прежде чем учет произошел я пошел к ванне. И там я заплакал. Я вспомнил мертвые испанские журналисты как раз, и я чувствовал неудачу. И я чувствовали, что как идиот заплакал, потому что там снаружи, полностью последованное за сочинительство если ничего. И I, как новый медицинский инструктор я положил для того чтобы заплакать. Так НОП поэтому я чувствовал: инструктор идиота медицинский мира раздела коммерции. Когда я вышел, они сказали к мне: postones готовы. И потому что я должен последовать за с тем. Но, пока он опубликовал в компьютере, корреспондент газеты думал о Patrcia Castro Obando, что теперь эта дорога Ирака… если она не, то что она уже приехала. Я думал о ей, ее семье, ее друзьях здесь в Lima.Y случается если оно терпит такую же судьбу ту журналисты в гостинице Палестины. То нападение террориста Gringos. Потому что было нападением террориста, потому что оно попыталось осеменить террор. Оно не смогло. Они не будут. В Ираке смерти, anarchy, голод и жажда продолжаются. Но, lamentably no longer periodístco не будет интересным вопросом. Kurds в севере и Shia в юге, идут граничить к той земле внутри, котор я не знаю. То будет землей никак-людей. И там Patricia Castro Obando идет, вместе с другими журналистами. Tonight, я только спрашиваю к богу который приносит его безопасное и ядровое для того чтобы расквартировать. К ей и всем журналистам там. И carajo, оно принятие, если оно хочет, то что вашингтон выигрывает, но что уже заканчивает все. Сегодня я egoistic и я думаю о журналистах. Я думаю о их и мне знаю что я не имею правое, котор нужно пожаловаться 11 мертвое одно против тысяч civilians в Ираке. Но сегодня если я жалуюсь. Отговорка к этому медицинскому инструктору для мира раздела коммерции для быть egoistic сегодня. Tonight, я только скажу ими: последовать за положением и защитить этой ПРОФЕССИЕЙ PUTA… in spite of все. (C) К КОМНАТАМ ФУНТА LOZANO Een oration door Mijn beroep Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo Van hoe met scheuren de eeltplek van de ogen aan me Gedachte opsteeg om iets cheers te schrijven vandaag, maar plotseling de woorden veranderde en ik kon niet het zo doen. Vandaag bleef ik tot achter op het schema in de krant schrijvend en het herzien oude documenten die ik photographies van de journalisten stierven in Irak heb gevonden. Het was gaand hen als oude documenten te slingeren. Alvorens het te doen ik hen om terugkeerde te zien en ik pijn door mijn en hen voelde. Ik voelde pijn van de eeltplek die aan me in de ogen na twee weken van het werk in de Handel heeft weggegaan. „Welk geluk allen aan me, u zei zijn in het internationale gebied. Dat is pepa van de krant „. Maar nu, is het niet dat het aan me klaagt, weet ik niet of kan ik blij zijn zoals veel. Ik was op de rand van het slingeren van de foto's van deze journalisten, evenals slingerde ik foto's van kinderen het schreeuwen. Spoedig dacht ik over geschiedenissen dat elke omhoog gesloten foto: van de journalisten en de kinderen. En ik schreeuwde een ratito. De wijn Carlos en vóór rekening kwam ik ging naar het bad voor. En daar schreeuwde ik. Ik herinnerde de dode Spaanse journalisten enkel, en ik voelde slecht. En ik voelde als idiot schreeuwen, omdat daar buiten, al het schrijven alsof niets volgde. En I, als nieuwe medische instructeur zette ik me aan schreeuw. Zodat daarom ik voelde: een idiot medische instructeur van de sectieWereld van de Handel. Toen ik wegging, zeiden zij aan me: postones is klaar. En omdat ik met dat moest volgen. Maar terwijl hij in de computer publiceerde, dacht de correspondent van de krant over Patrcia Castro Obando, die nu deze manier van Irak… als zij is niet dat zij reeds aankwam. Ik dacht over haar, haar familie, haar vrienden hier in Lima.Y wat gebeurt als het aan het zelfde lot lijdt dat de journalisten in het hotel van Palestina. Die terroristenaanval van Gringos. Omdat het een terroristenaanval was, omdat het aan zaadverschrikking probeerde. Het kon niet. Zij zullen niet kunnen. In Irak gaan de sterfgevallen, anarchy, de honger en de dorst verder. Maar lamentably niet meer is periodístco een interessant onderwerp. De Koerden in het noorden en de Sjiït in het zuiden, gaan naar grens naar die aarde in ik weten wat niet. Dat is geen-man land. En daar gaat Patricia Castro Obando, samen met andere journalisten. Vanavond, vraag ik slechts aan God die veilig en correct het brengt te huisvesten. Aan haar en alle journalisten die daar zijn. En carajo, het goedkeuring, als het wil dat Washington wint, maar dat reeds alles beëindigt. Vandaag ben ik egoïstisch en ik denk over de journalisten. Ik denk over hen en ik weet dat ik juist niet om 11 dode degenen tegen duizenden burgers in Irak heb te klagen. Maar vandaag als ik klaag. Verontschuldiging aan deze medische instructeur voor de sectieWereld van de Handel voor egoïstisch het zijn vandaag. Vanavond, zal ik slechts door hen zeggen: om positie te volgen en dit BEROEP PUTA… ondanks alles te verdedigen. (C) AAN DE ZALEN VAN HET POND LOZANO خطبة بمهنتي Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo من كيف مع دموع الكنب من الأعين [تك وفّ] إلى ي فكرة أن يكتب شيء إبتهاجات اليوم, غير أنّ فجأة الكلمات يغيّر وأنا استطاع لم يتمّ هو لذلك. اليوم بقي أنا إلى أن خلف جدول في الجريدة يكتب ويراجع أوراق قديمة أنا أسّست الفنّ تصوير فوتوغرافيّ من الصحفيات يمات في العراق. هو كان ذهب هم أن يزجّ مثل أوراق قديمة. قبل يتمّ هو رجعهم أنا أن يرى وأنا [فلت] ألم ب ي وهم. أنا [فلت] ألم من الكنب أنّ قد ترك إلى ي في الأعين بعد اثنان أسابيع العمل في التجارة. "ما حظ يقول كلّ إلى ي, أنت تكون في المنطقة دوليّة. أنّ [ببا] من الجريدة ". غير أنّ الآن, ليس هو أنّ هو يشتكي إلى ي, أنا لا يعرف إن أنا يستطيع كنت سعيدة مثل كثير. أنا كنت على الحافة من يزجّ الصور من هذا صحفيات, [أس ولّ س] زجّ أنا صور من أطفال يصرخ. قريبا فكّر أنا حول تاريخ أنّ كلّ صورة يقفل فوق: من الصحفيات والأطفال. وصرخ أنا [رتيتو]. خمر كارلوس وقبل أن وقع حساب أنا ذهبت إلى الحمام. وهناك صرخ أنا. أنا تذكّرت الصحفيات ميّتة إسبانيّة فقط, و [فلت] أنا سيّئ. و [فلت] أنا مثل أحمق أن يصرخ, لأنّ هناك في الخارج, [ألّ ث] كتابة يتبع [أس يف] لاشيء. وأنا, كمدرسة جديدة طبيّة وضعبنفسي أنا أن يصرخ. [س ثت] لذلك أنا [فلت]: أحمق مدرسة طبيّة من القسم عالم من التجارة. عندما ترك أنا, هم قالوا إلى ي: [بوستونس] يتأهّب. ولأنّ أنا اضطرّ تبعت مع أنّ. غير أنّ, بينما هو نشر في الحاسوب, فكّر المراسلة من الجريدة حول [بترسا] كاسترو [أبندو], أنّ الآن هذا طريق العراق… إن هو ليس أنّ هو سابقا وصل. أنا فكّرت حول ه, أسرته, صديقاته هنا في [ليم.ي] ماذا يحدث إن هو يعاني نفسه قدر أنّ الصحفيات في فلسطين فندق. أنّ إرهابية هجوم من ال [غرينغس]. لأنّ هو كان إرهابية هجوم, لأنّ هو حاول أن يبذر ذعر. هو استطاع لم. هم لن [ب] يمكن. في العراق يستمرّ الموت, ال [أنرك], الحالة جوع والحالة عطش. غير أنّ, [لمنتبلي] [نو لونجر] [بريودستك] موضوع ممتعة. يذهب ال [كورد] في الشمال [شيا] في الجنوب, أن يجاور إلى أنّ أرض داخل أنا لا أعرف ماذا. أنّ [نو-من] أرض. وهناك يذهب [بتريسا] كاسترو [أبندو], مع أخرى صحفيات. هذا المساء, يرجو أنا فقط إلى إلهة أنّ يحضر هو آمنة وصحيحة أن يؤوي. إلى ه و [ألّ ث] صحفيات الذي يكون هناك. و [كرجو], هو قبول, إن هو يريد أنّ يربح واشنطن, غير أنّ أنّ سابقا ينهي كلّ شيء. اليوم أنا [إغيستيك] ويفكّر أنا حول الصحفيات. أنا أفكّر حول هم وأنا يعرف أنّ لا يتلقّى أنا يصحّ أن يشتكي 11 ميّتة أحد ضدّ الآلاف المدنيات في العراق. غير أنّ اليوم إن أنا أشتكي. عذر إلى هذا مدرسة طبيّة للقسم عالم من التجارة ل يكون [إغيستيك] اليوم. هذا المساء, سيقول أنا فقط ب هم: أن يتبع موقعة وأن يدافع هذا [بوتا] مهنة… [إين سبيت وف] كلّ شيء. [(ك)] إلى باوند [لوزنو] غرف

June 6, 2009 | 7:48 PM

0 comments

Tags:

¿Una foto para el recuerdo? available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
Las manos a la cintura, un pie adelante del otro y el cabello libre al viento. Sonríe: Uno, dos, tres y Clic. A esperar cinco minutos. Hagamos un recuento. Son las nueve de la mañana en el Paseo de los Héroes. Nadie lo conoce por ese nombre, basta con decir que es el parque que esta frente del hotel Sheraton. El sol apenas termina de amanecer en el centro de Lima, pero todo ya está lleno. Es domingo y día de salida para la mayoría de empleadas de hogar que trabajan en la ciudad. Vienen de todos lados y la mayoría baja en la avenida Grau. Antes iban al parque Universitario pero, ahora, hay muchos rateros por allí y les da miedo. Por eso prefieren ir al parquecito frente al Sheraton. Con tacones altos sonríen y caminan felices por la vereda. Como cualquier peruano en Nueva York. Cruzan corriendo la pista muertas de risa, con los tacones altos que compraron en el “hueco” de la avenida Abancay la semana pasada. Una de ellas se moja el cabello con el agua de la pileta que aún no está encendida: se arregla los rulos que tiene y un par de gotitas de agua caen por la frente. Se mira en el espejo rectangular fucsia y se siente bella. Es bella. Su cabello negro y las mejillas rosadas por el calor de su tierra la hacen bella. No se parece a las que salen en las portadas, ella es mucho mejor: es genuina. Pero, como nadie es profeta en su tierra, sigue pensando en pintarse el hermoso cabello negro y ser rubia. Un grito y ella despierta. Guarda el espejo rectangular y sigue a sus amigas que se sientan en el pasto. Es curioso ver cómo caminan y hasta corren con esos tacos sobre lo verde. Juan Carlos baja en la avenida Tacna y trae su equipo al Paseo de los Héroes, es una “minutera” que ya no funciona y una de las pocas que quedan en Lima. Se coloca el chaleco verde y la credencial que lo acredita como miembro de la “Asociación de fotógrafos del Paseo de los Héroes”. Coloca la película a su cámara profesional y una a la polaroid instantánea. Arma la silla y se sienta a esperar clientes. Sabe que es domingo y hay mayor movimiento. El sol se vuelve a ocultar y pierde la flojera de caminar. Se estira y dará el recorrido por todo el paseo de los Héroes con las dos cámaras en el cuello. “¿Una foto para el recuerdo?”, Así ofrece sus servicios. Camina y Camina, puede dar hasta cinco recorridos antes de su primera fotografía, porque una vez que le tome a foto a alguien, el resto es sencillo: todos quieren una foto igualita. Juan Carlos llega hasta donde están las chicas y les ofrece las fotos. Todas ellas se ríen y se miran unas a otras. Nadie se anima aún. El profesional sigue su camino y ve parejas jóvenes con bebés, sus futuras víctimas. Ellos aceptan al instante, quieren guardar un recuerdo de su paseo dominical. Como una pareja de peruanos en el Central Park. Clic y cinco soles. Ellas se quedan pensando en las fotos que no quisieron y se echan la culpa unas a otras. La más “mandada” se lanza a llamar al fotógrafo y es ella la que se encarga de contratar a Juan Carlos. Quieren cuatro fotografías, una para cada una y una del grupo, todas instantáneas. Frente al Sheraton, frente al Palacio de Justicia, en las llamitas y la del grupo en la pileta. Todas se arreglan para salir en las fotos. Cada una de ellas saca el espejito y se pintan los labios con colores fuertes. Quieren lucir sensuales como las modelos o como las de la tele. Juan Carlos les enseña las mejores poses y hasta les acomoda el cabello. Todas, muy risueñas se dejan acomodar, quieren lucir lindas y Juan Carlos sabe como. Las otras gentes que pasan por allí, las rodean para ver cómo son retratadas. Ellas son felices y se sienten importantes. Juan Carlos se siente todo un profesional y les habla fuerte para que sigan sus instrucciones. Clic, clic, clic y clic. Cuatro fotos, veinte soles. Juan Carlos se olvida de las chicas y se dispone a seguir con su trabajo. Varios transeúntes lo llaman y el trabajo esta fuerte. Hoy saca para pagar a primera hora de mañana la luz o el agua: Familias, enamorados y jovencitas ; todos pugnan por una foto para el recuerdo. El precio oscila entres tres y cinco soles, eso depende. Si es instantánea es más cara: “el proceso de revelado instantáneo es americano y mucho más dificultoso”, eso es lo que dice. La del cabello negro y las mejillas rosadas de su tierra mira su foto una vez más y no puede dejar de mirarla. Le parece linda y quiere una copia para toda su familia. Aun no sabe si tomarse otra, o esperar a teñirse el cabello de rubio. Se mira en su espejo fucsia rectangular y por un momento viaja en el tiempo. Otro grito la trae a Lima, al paseo de los héroes. Es hora de ir a almorzar al “Pollo Chévere”, el que está junto al “hueco”. Caminan hasta allá y tal vez , luego de almorzar, se anime a teñirse el cabello gratis en una de las academias de Abancay. Juan Carlos sigue tomando fotos en el Paseo de los Héroes: han llegado más clientes. Caras van y caras vienen. Ella se entregó al agua oxigenada. Gracias a Dios, aun queda la foto de la primera: bella, genuina, con el cabello negro y las mejillas rosadas por el calor de la sierra. Pilar Lozano Salas Une photo pour la mémoire ? Automatically translated into French thanks to WorldLingo Les mains à la ceinture, un pied devant l'autre et les cheveux libres au vent. Il sourit : Un, deux, trois et Clic. Attendre cinq minutes. Faisons un compte. Ils sont les neuf heures du matin dans la Promenade des Héros. Personne ne le connaît par ce nom, suffit de dire qu'il est le parc que celle-ci avant de l'hôtel Sheraton. Le soleil termine à peine de faire jour dans le centre de Lima, mais tout est déjà plein. Dimanche et jour de sortie pour la majorité d'employés est de maison qui travaillent dans la ville. Viennent de tous côtés et la faible majorité dans l'avenue Grau. Ils allaient avant au parc Universitaire mais, maintenant, il y a beaucoup de voleurs à l'étalage ici et il leur donne de la peur. C'est pourquoi ils préfèrent aller à à ce qui est parquecito face au Sheraton. Avec des hauts talons ils sourient et marchent heureux par la voie. Comme tout péruvien à New York. Croisent en courant la piste des morts de rire, avec les hauts talons qu'ont-ils achetés dans le ? cavité ? de l'avenue Abancay la semaine passée. Une de d'elles on mouille les cheveux avec l'eau de l'évier qui n'est encore pas allumé : on fixe ce qui est rulos qu'il a et une paire de gotitas d'eau tombent par l'avant. On surveille dans le miroir rectangulaire fucsia et il est convenu belle. Elle est belle. Ses cheveux noirs et les joues attrayantes par la chaleur de leur terre la rendent belle. Il ne se ressemble pas à auxquelles ils salent dans les portails, elle est beaucoup meilleure : elle est véritable. Mais, comme personne n'est prophète dans sa terre, il continue à penser être peints les beaux cheveux noirs et être blonde. Un cri et elle réveille. Il garde le miroir rectangulaire et suit à ses amis qui s'asseyent dans la pâture. Il est curieux de voir comment ils marchent et jusqu'ils courent avec ces tacos sur ce qui est vert. Juan faible Carlos dans l'avenue Tacna et apporte son équipement à la Promenade des Héros, est un ? minutera ? qui ne fonctionne déjà pas et une de des peu qui restent à Lima. Place-t-il le gilet vert et le de créance qui crédite comme membre de le ? Association de photographes de la Promenade des Héros ?. Il place le film à à sa chambre professionnelle et à une à l'instantané polaroid. Il arme la chaise et il est convenu attendre des clients. Il sait qu'il est dimanche et il y a un plus grand mouvement. Le soleil est dissimulé à nouveau et perd ce qui est flojera de marcher. Il est étiré et donnera le parcours par toute la promenade des Héros avec les deux chambres dans le col. ? Une photo pour la mémoire ? ? , Il offre Ainsi ses services. Il marche et Marche, il peut donner jusqu'à cinq parcours avant sa première photographie, parce qu'une fois qu'il le prenne à photo à à quelqu'un, le reste est simple : tous veulent une photo igualita. Juan Carlos arrive jusqu'à où ils sont les filles et il leur offre les photos. Toutes sont ries et on surveille une a d'autres. Personne n'est encore encouragé. Le professionnel suit son chemin et voit des jeunes paires avec bois, ses futures victimes. Ils acceptent au moment, veulent garder une mémoire de leur promenade dominicale. Comme une paire de de péruviens dans le Parc Central. Clic et les cinq soleils. Elles restent en pensant les photos qu'elles n'ont pas voulues et on rejette la faute sur a d'autres. ? envoyée ? on lance appeler au photographe et elle est celle qui se charge d'engager Juan Carlos. Veulent quatre photographies, une pour chacune et un du groupe, tous instantanés. Face au Sheraton, face au Palais de Justice, dans ce qui est llamitas et celle du groupe dans l'évier. Toutes sont fixées pour sortir dans les photos. Chacune de d'elles extraction le petit miroir et on peint les lèvres avec des couleurs forts. Ils veulent briller sensuels comme les modèles ou comme celles de la tele. Juan Carlos leur enseigne les meilleures poses et jusqu'à elles reçoit les cheveux. Toutes, très rieures sont laissées recevoir, veulent briller es contiguës et Juan Carlos sait comme. Les autres gens qu'ils passent ici, les entourent pour voir comment ils sont dépeints. Elles sont heureuses et ils sont convenus importants. Juan Carlos on consigne tout un professionnel et il les parle fort pour qu'ils suivent leurs instructions. Clic, clic, clic et clic. Quatre photos, les vingt soleils. Juan Carlos s'oublie des filles et on dispose à suivre avec son travail. Plusieurs transeúntes l'appellent et le travail est fort. Aujourd'hui extraction pour payer à première heure demain la lumière ou de l'eau : Familles, rendus et jovencitas ; tous luttent par une photo pour la mémoire. Le prix oscille entre les trois et cinq soleils, cela dépend. Si elle est instantanée elle est plus chère : ? le processus de développement instantané est américain et beaucoup plus difficile ? , cela l'est ce qu'il dit. Celle des cheveux noirs et les joues attrayantes de sa terre surveille sa photo une fois de plus et ne peut pas cesser de la surveiller. Elle lui paraît jolie et veut une copie pour toute sa famille. Il ne sait encore pas si être pris une autre, ou attendre d'être teints les cheveux de blond. Il est surveillé dans son miroir fucsia rectangulaire et pour un moment il voyage dans le temps. Un autre cri l'apporte à Lima, à la promenade des héros. Est-il heure d'aller déjeuner à le ? Poulet Chévere ? , celui qui est avec le ? cavité ?. Ils marchent jusqu'à là et peut-être, après déjeuner, soyez encouragé à être teints les cheveux gratuits dans une des académies d'Abancay. Juan Carlos continue à prendre des photos dans la Promenade des Héros : sont arrivés davantage de clients. Des faces vont et des faces viennent. Elle a été livrée à l'eau oxygénée. Grâce à Dieu, il reste encore la photo de la première : belle, véritable, avec les cheveux noirs et les joues attrayantes par la chaleur de la montagne. Broyer Lozano Salles Una foto per la memoria? Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Le mani alla vita, ad un piede davanti l'altro ed ai capelli liberi al vento. Sorride: Uno, due, tre e scatto. Per aspettare cinque minuti. Facciamo un conteggio. Sono i nove di mattina nella passeggiata degli eroi. Nessuno lo conosce da quel nome, è abbastanza con dire che è il parco quella questa fronte dell'hotel di Sheraton. Il sole non appena rifinisce nel centro dell'alba di Lima, ma tutto già è pieno. È domenica e giorno dell'uscita che arresta la maggior parte degli impiegati domestici che lavorano nella città. La maggioranza bassa nel viale di Grau viene da tutti i lati e. Prima che vadano al parco dell'università ma, ora, ci sono molti rateros che il senso ed esso dà li temono. Per quel motivo preferiscono andare in contrasto con al parquecito lo Sheraton. Con gli alti talloni sorridono e camminano felice dal percorso. Come affatto il Peruvian a New York. Attraversano il funzionamento della pista di laughter morta, con gli alti talloni che hanno comprato dentro? cavità? del viale di Abancay l'ultima settimana. Uno di loro ottiene bagnato i capelli con acqua del dispersore che non ancora è bruciato: uno ripara i rulli che ha e un accoppiamento dei gotitas di acqua cade dalla fronte. Fucsia è guardato nello specchio rettangolare e ritiene bello. È bella. I loro capelli neri e le guancie dentellare dal calore della loro terra lo rendono bello. Non è assomigliato a quali fogli nelle coperture, lei è ben migliori: è genuina. Ma, poichè nessuno è prophet in relativa terra, continua a pensare a verniciare i capelli neri bei ed essere biondo. Un grido e lei svegliano. Mantiene lo specchio rettangolare e segue i relativi amici che ritengono nell'erba. È particolare vedere come camminano e fino a che non funzionino con quei tacos sulla cosa verde. Juan basso Carlos nel viale di Tacna e porta la sua apparecchiatura alla passeggiata degli eroi, è uno? minutera? quell'più dei pochi impianti e quello sono a Lima. È disposto la maglia verde e le credenziali di che gli accreditamenti esso gradiscono il membro? Associazione dei photographers della passeggiata degli eroi. Dispone la pellicola alla relativa macchina fotografica professionale ed una ad istantaneo polaroid. Armi la sedia e quella ritiene per aspettare i clienti. Sa che è domenica e ci è movimento più grande. Il sole diventa per nascondersi e perde il flojera per camminare. L'itinerario dal tutto il passeggia degli eroi con le due macchine fotografiche nelle stirate del collo e darà. Una foto per la memoria? , Così offre i suoi servizi. Cammina e cammina, può dare fino a cinque itinerari prima della sua prima fotographia, perché una volta che lo prende alla foto a qualcuno, il resto è semplice: tutti desiderano una foto di igualita. Juan Carlos arriva a dove sono le ragazze ed offre le foto loro. Tutti sono mng ed del reflx del * ed altri sono guardati un A. Nessuno ancora è animato. Il professionista segue il suo senso e vede gli accoppiamenti giovani con i bambini, le sue vittime future. Accettano subito, desiderano mantenere una memoria dal loro dominical per passeggiare. Come una coppia il Peruvian nel parco della centrale elettrica. Scatto e cinque soli. Rimangono pensanti alle foto che non abbiano desiderato ed altri si trovano giù il difetto un A. Il più? comandato? è trasmesso alla chiamata al photographer ed è lei quello che è in carica contrarre Juan Carlos. Desiderano quattro photographies, uno per ogni ed uno del gruppo, tutte le fotografie istantanee. In contrasto con lo Sheraton, davanti il palazzo di giustizia, nei llamitas ed in quello del gruppo nel dispersore. Tutto è riparato per comparire nelle foto. Ogni di loro rimuove il piccolo specchio ed i labbri con i colori forti sono verniciati. Desiderano lucidare sensual come i modelli o quelli di tele. Juan Carlos insegna le pose migliori loro e fino ai capelli accomoda a loro. Tutto, molto sorridendo è ha lasciato accomoda, desiderato lucidare abbastanza e Juan Carlos conosce il simile. L'altra gente che accade quel senso, li circonda per vedere come sono ritratte. Sono felici e ritengono importanti. Juan Carlos ritiene tutto un professionista e loro discorso forte in modo che seguano le sue istruzioni. Scatto, scatto, scatto e scatto. Quattro foto, venti soli. Juan Carlos si dimentica che le ragazze e lui è organizzata per seguire con il relativo lavoro. Parecchi passers-by denominano ed il lavoro questo forte. Oggi rimuove per pagare alla prima mattina di ora la luce o l'acqua: Famiglie, enamored e giovanotti; tutti lottano da una foto per la memoria. Il prezzo oscilla voi entra in tre e cinque soli, quello dipende. Se è istantanea è più costosa: il processo rivelatore di istantaneo è americano e molto più difficile? , quello è che cosa dice. Quello dei capelli neri e delle guancie dentellare della relativa terra guarda ancora una volta la relativa foto e non può lasciare la vigilanza esso. Sembra che grazioso ed esso desidera una copia a lui per tutta la relativa famiglia. Non ancora sa se per prendere altro, o per sperare di tingere i capelli biondi. Fucsia è guardato in relativo specchio rettangolare e per un momento viaggia nel tempo. Un altro grido lo porta a Lima, alla passeggiata degli eroi. È ora da andare avere pranzo a? Pollo di Chévere? , quello a che è vicino? cavità. Camminano fino a là e forse, dopo avendo pranzo, è animato per liberare la tintura i capelli in una delle accademie di Abancay. Juan Carlos continua a prendere le foto nella passeggiata dagli eroi: più clienti sono arrivato. Le facce vanno e le facce vengono. Si è dato all'acqua ossigenata. Ringraziamenti al dio, persino è lasciato la foto di in primo luogo: bello, genuino, con i capelli neri e le guancie dentellare dal calore della montagna vari. Alle stanze del Lozano della libbra Ein Foto für das Gedächtnis? Automatically translated into German thanks to WorldLingo Die Hände zur Taille, zu einem Fuß vor dem anderen und zum freien Haar zum Wind. Es lächelt: Ein, zwei, drei und Klicken. Fünf Minuten warten. Lassen Sie uns einen Zählimpuls bilden. Sie sind die neun morgens in schlendern der Helder. Niemand kennt es durch diesen Namen, ist genug mit dem Sagen, daß es der Park diese diese Stirn des Sheraton Hotels ist. Die Sonne, sobald sie in der Mitte von Dämmerung von Lima beendet, aber alle bereits ist er voll. Es ist Sonntag und Tag des Ausganges, den es die meisten Hauptangestellten stoppt, die in der Stadt bearbeiten. Die niedrige Majorität in der Grau Allee kommt von allen Seiten und. Bevor sie zum Universitätspark aber gingen jetzt gibt es viele rateros, die Weise und es fürchten sie geben. Aus diesem Grund ziehen sie es vor, im Vergleich mit zum parquecito zu gehen das Sheraton. Mit hohen Fersen lächeln sie und sie gehen glücklich durch den Weg. Wie irgendwie Peruaner in New York. Sie kreuzen das Laufen lassen der gestorbenen Gelächterschiene, mit den hohen Fersen, die sie innen kauften? Höhle? von der Abancay Allee die letzte Woche. Eins von ihnen erhält naß das Haar mit Wasser der Wanne, die nicht schon angezündet wird: ein repariert die Rollen, die es hat und ein Paar gotitas des Wassers fällt durch die Stirn. Fucsia wird in den rechteckigen Spiegel aufgepaßt und es fühlt schön. Sie ist schön. Ihr schwarzes Haar und die rosafarbenen Backen durch die Hitze ihrer Masse bilden sie schön. Es wird nicht ausgesehen wie, welche Blätter in den Abdeckungen, sie weit besser ist: sie ist echt. Aber, da niemand Prophet in seiner Masse ist, fährt es fort, an das Malen des schönen schwarzen Haares zu denken und blond zu sein. Ein Shout und sie wachen auf. Es hält den rechteckigen Spiegel und es folgt seinen Freunden, die im Gras fühlen. Er ist eigenartig, wie sie und gehen, bis zu sehen, sie mit jenen Tacos auf der grünen Sache laufen. Niedriger Juan Carlos in der Tacna Allee und holt seine Ausrüstung zu schlendern der Helder, ist einer? minutera? diese nicht mehr der wenigen Arbeiten und die sind in Lima. Es wird der grünen Weste und der Bescheinigung gesetzt, dessen Gutschriften es Mitglied mögen? Verbindung der Photographen schlendern der Helder. Es setzt den Film zu seiner professionellen Kamera und einen zu polaroidblitzschnellem. Es bewaffnet den Stuhl und man glaubt, um Klienten zu warten. Es weiß, daß es Sonntag ist und es grössere Bewegung gibt. Die Sonne wird, um sich zu verstecken und verliert das flojera, um zu gehen. Der Weg durch alles schlendern von den Heldern mit den zwei Kameras in den Ansatzausdehnungen und werden geben. Ein Foto für das Gedächtnis? , So bietet es seine Dienstleistungen an. Es geht und es geht, kann bis fünf Wege vor seiner ersten Fotographie geben, weil, sobald er ihn zum Foto jemand nimmt, der Rest einfach ist: alle wünschen ein igualita Foto. Juan Carlos kommt zu an, wo sie die Mädchen sind und er die Fotos ihnen anbietet. Alle sind E-D* reflx mng und anderen werden ein A. aufgepaßt. Niemand wird noch belebt. Der Fachmann folgt seiner Weise und sieht junge Paare mit Babys, seine zukünftigen Opfer. Sie nehmen sofort, möchten ein Gedächtnis von ihrem dominical halten zu schlendern an. Wie ein Paar des Peruaners im Kraftwerk Park. Klicken und fünf Sonnen. Sie bleiben, denkend an die Fotos, daß sie nicht wünschten und andere unten die Störung ein A. liegen. Das Plus? befohlen? es wird zum Anruf zum Photographen geschickt und ist sie der, der verantwortlich ist, Vertrag Juan Carlos abzuschließen. Sie wünschen vier photographies, eins für jedes und eins der Gruppe, alle Snapshots. Im Vergleich mit dem Sheraton vor dem Palast von Gerechtigkeit, in den llamitas und in dem der Gruppe in der Wanne. Alles wird geregelt, um in den Fotos zu erscheinen. Jedes von ihnen entfernt den kleinen Spiegel und die Lippen mit starken Farben werden gemalt. Sie möchten sensual wie die Modelle oder die von Tele glänzen. Juan Carlos unterrichtet ihnen die besten Haltungen und bis das Haar bringt zu ihnen unter. Alles, sehr lächelnd ist ließ unterbringen, wollten recht glänzen und Juan Carlos kennt Gleiches. Die anderen Leute, die so geschehen, umgeben sie, um zu sehen, wie sie geschildert werden. Sie sind glücklich und sie fühlen wichtig. Juan Carlos glaubt alles ein Fachmann und sie starke Rede, damit sie seine Anweisungen befolgen. Klicken, Klicken, Klicken und Klicken. Vier Fotos, Zwanzig Sonnen. Juan Carlos vergißt, daß die Mädchen und er geordnet werden, um mit seiner Arbeit zu folgen. Einige Passanten benennen und die Arbeit dieses starke. Heute entfernt es, um zum ersten Stunde Morgen das Licht oder das Wasser zu zahlen: Familien, enamored und Knaben; alle kämpfen durch ein Foto für das Gedächtnis. Der Preis oszilliert Sie eingeben drei und fünf Sonnen, die hängt ab. Wenn sie blitzschnell ist, ist sie kostspieliger: der aufgedeckte Prozeß von blitzschnellem ist amerikanisch und viel schwieriger? , ist das, was sagt. Das des schwarzen Haares und der rosafarbenen Backen seiner Masse paßt es sein Foto noch einmal auf und es kann nicht Uhr lassen es. Es scheint, daß hübsch und es eine Kopie zu ihm für seine ganze Familie wünscht. Nicht schon weiß es wenn, um ein anderes zu nehmen, oder zu hoffen, das Blondinehaar zu färben. Fucsia wird in seinen rechteckigen Spiegel aufgepaßt und während eines Momentes reist es in die Zeit. Ein anderer Shout holt es nach Lima, zu schlendern der Helder. Es ist die Stunde, zum zu gehen, zu zu Mittag zu essen? Chévere Huhn? , das, dem nahe bei ist? Höhle. Sie gehen bis dort und möglicherweise, wird es nachher zu Mittag essend belebt, um Färbung freizugeben das Haar in einer der Akademien von Abancay. Juan Carlos fährt fort, Fotos in schlendern von den Heldern zu nehmen: mehr Klienten sind angekommen. Gesichter gehen und Gesichter kommen. Es gab sich zum oxydierten Wasser. Dank des Gottes, sogar wird es das Foto von zuerst gelassen: schön, echt, mit dem schwarzen Haar und den rosafarbenen Backen durch die Hitze des Berges erstrecken Sie sich. Lozano Räume zerstoßen Uma foto para a memória? Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo As mãos à cintura, a um pé na frente do outro e ao cabelo livre ao vento. Sorri: Um, dois, três e clique. Para esperar cinco minutos. Deixe-nos fazer uma contagem. São os nove na manhã dar uma volta dos heróis. Ninguém sabe-o por esse nome, é bastante com dizer que é o parque essa esta testa do hotel de Sheraton. O sol assim que terminar no centro do alvorecer de Lima, mas tudo já está cheio. É domingo e dia da saída que para a maioria dos empregados home que trabalham na cidade. A maioria baixa na avenida de Grau vem de todos os lados e. Antes que foram ao parque da universidade mas, agora, houve muitos rateros que a maneira e dão os temem. Para essa razão preferem ir ao contrário ao parquecito o Sheraton. Com saltos elevados sorriem e andam feliz pelo trajeto. Como o Peruvian em New York. Cruzam funcionar a trilha do laughter morrida, com os saltos elevados que compraram dentro? cavidade? da avenida de Abancay a última semana. Um deles começa molhado o cabelo com água do dissipador que é inflamado não ainda: um repara os rolos que tem e um par dos gotitas da água cai pela testa. Fucsia é prestado atenção no espelho retangular e sente bonito. É bonita. Seu cabelo preto e os mordentes cor-de-rosa pelo calor de sua terra fazem-no bonito. Não se olha como que folhas nas tampas, ela são distante melhores: é genuína. Mas, porque ninguém é prophet em sua terra, continua pensando sobre pintar o cabelo preto bonito e para ser blond. Um shout e acordam. Mantem o espelho retangular e segue seus amigos que sentem na grama. É peculiar ver como andam e até que funcionem com aqueles tacos na coisa verde. Juan baixo Carlos na avenida de Tacna e traz seu equipamento dar uma volta dos heróis, é um? minutera? esse já não de poucos trabalhos e aquele está em Lima. É colocado a veste verde e a credencial de que os créditos ele gostam do membro? Associação dos fotógrafos dar uma volta dos heróis. Coloca a película a sua câmera profissional e uma a instantâneo polaroid. Arma a cadeira e uma sente para esperar clientes. Sabe que é domingo e há um movimento mais grande. O sol torna-se para esconder e perde-se o flojera para andar. A rota pelo todo o dá uma volta dos heróis com as duas câmeras nos estiramentos da garganta e dará. Uma foto para a memória? , Assim oferece seus serviços. Anda e anda, pode dar até cinco rotas antes de sua primeira fotografia, porque uma vez que faz exame dele à foto a alguém, o descanso é simples: todos querem uma foto do igualita. Juan Carlos chega a onde são as meninas e lhes oferece as fotos. Todo são mng ed do reflx do * e outros são prestados atenção um A. Ninguém animated ainda. O profissional segue sua maneira e vê pares novos com bebês, suas vítimas futuras. Aceitam para a direita - afastado, queira manter uma memória do seu dominical para dar uma volta. Como um par do Peruvian no parque da estação de poder. Clique e cinco sóis. Remanescem pensando sobre as fotos de que não quiseram e outros se encontram para baixo a falha um A. O sinal de adição? comandado? é emitido à chamada ao fotógrafo e é ela esse que está na carga para contrair Juan Carlos. Querem quatro photographies, um para cada e um do grupo, todos os instantâneos. Ao contrário do Sheraton, na frente do palácio da justiça, nos llamitas e em esse do grupo no dissipador. Tudo é reparado para aparecer nas fotos. Cada deles remove o espelho pequeno e os bordos com cores fortes são pintados. Querem brilhar sensual como os modelos ou aqueles de tele. Juan Carlos ensina-lhes os mais melhores poses e até o cabelo acomoda-lhes. Tudo, muito sorrindo é deixou acomoda, quis brilhar consideravelmente e Juan Carlos sabe o gosto. Os outros povos que acontecem essa maneira, cercam-nos para ver como portrayed. São felizes e sentem importantes. Juan Carlos sente tudo um profissional e eles discurso forte de modo que sigam suas instruções. Clique, clique, clique e clique. Quatro fotos, vinte sóis. Juan Carlos esquece-se que as meninas e estão arranjados para seguir com seu trabalho. Diversos transeuntes chamam-se e o trabalho este forte. Hoje remove para pagar à primeira manhã da hora a luz ou a água: Famílias, enamored e jovens; todos se esforçam por uma foto para a memória. O preço oscila você incorpora três e cinco sóis, aquele dependem. Se for instantânea é mais cara: o processo revelado de instantâneo é americano e muito mais difícil? , aquele é o que diz. Esse do cabelo preto e dos mordentes cor-de-rosa de sua terra presta atenção a sua foto uma vez outra vez e não pode deixar o relógio ele. Parece que bonito e ele lhe quer uma cópia para toda sua família. Não ainda sabe se para fazer exame de um outro, ou para esperá-lo tingir o cabelo do blonde. Fucsia é prestado atenção em seu espelho retangular e por um momento viaja no tempo. Um outro shout trá-lo a Lima, dar uma volta dos heróis. É hora a ir ter o lunch a? Galinha de Chévere? , esse de que é ao lado? cavidade. Andam até lá e talvez, em seguida tendo o lunch, animated para livrar a tintura o cabelo em um dos academies de Abancay. Juan Carlos continua fazendo exame de fotos dar uma volta dos heróis: mais clientes chegaram. As caras vão e as caras vêm. Deu-se à água oxygenated. Agradecimentos ao deus, mesmo é deixado a foto de primeiramente: bonito, genuíno, com o cabelo preto e os mordentes cor-de-rosa pelo calor da montanha varie. Aos quartos de Lozano da libra A photo for the memory? Automatically translated into English thanks to WorldLingo The hands to the waist, a foot in front of the other and the free hair to the wind. It smiles: One, two, three and Click. To wait for five minutes. Let us make a count. They are the nine in the morning in the Stroll of the Heroes. Nobody knows it by that name, is enough with saying that it is the park that this forehead of the Sheraton hotel. The sun as soon as it finishes in center of dawn of Lima, but all already he is full. It is Sunday and day of exit it stops most of home employees who work in the city. The low majority in the Grau avenue comes from all sides and. Before they went to the University park but, now, there are many rateros that way and it gives fear them. For that reason they prefer to go as opposed to to the parquecito the Sheraton. With high heels they smile and they walk happy by the path. Like any Peruvian in New York. They cross running the laughter track died, with the high heels that they bought in? hollow? of the Abancay avenue the last week. One of them gets wet the hair with the water of the sink that not yet is ignited: one fixes the rollers that it has and a pair of gotitas of water falls by the forehead. Fucsia is watched in the rectangular mirror and it feels beautiful. She is beautiful. Their black hair and the pink cheeks by the heat of their earth make it beautiful. It is not looked like which leaves in the covers, she is far better: she is genuine. But, as nobody is prophet in its earth, it continues thinking about painting the beautiful black hair and to be blond. A shout and she wake up. It keeps the rectangular mirror and it follows its friends who feel in the grass. He is peculiar to see how they walk and until they run with those tacos on the green thing. Low Juan Carlos in the Tacna avenue and brings his equipment to the Stroll of the Heroes, is one? minutera? that no longer one of the few works and that are in Lima. It is placed the green vest and the credential that credits it like member of? Association of photographers of the Stroll of the Heroes. It places the film to its professional camera and one to polaroid instantaneous. It arms the chair and one feels to wait for clients. It knows that it is Sunday and there is greater movement. The sun becomes to hide and loses the flojera to walk. The route by all the stroll of the Heroes with the two cameras in the neck stretches and will give. A photo for the memory? , Thus it offers his services. It walks and It walks, can give up to five routes before his first photography, because once it takes him to photo to somebody, the rest is simple: all want a igualita photo. Juan Carlos arrives to where they are the girls and he offers the photos to them. All of them are ed reflx mng and others are watched an a. Nobody is still animated. The professional follows his way and sees young pairs with babies, his future victims. They accept right away, want to keep a memory from their dominical stroll. Like a pair of Peruvian in the Power station Park. Click and five suns. They remain thinking about the photos that they did not want and others lie down the fault an a. The plus? commanded? it is sent to call to the photographer and is she the one that is in charge to contract Juan Carlos. They want four photographies, one for each one and one of the group, all snapshots. As opposed to the Sheraton, in front of the Palace of Justice, in the llamitas and the one of the group in the sink. All is fixed to appear in the photos. Each one of them removes the small mirror and the lips with strong colors are painted. They want to shine sensual like the models or those of tele. Juan Carlos teaches the best poses to them and until the hair accommodates to them. All, very smiling is let accommodate, wanted to shine pretty and Juan Carlos knows like. The other people who happen that way, surround them to see how they are portrayed. They are happy and they feel important. Juan Carlos feels everything a professional and them strong speech so that they follow his instructions. Click, click, click and click. Four photos, twenty suns. Juan Carlos forgets the girls and he is arranged to follow with its work. Several passers-by call and the work this strong one. Today it removes to pay to first hour morning the light or the water: Families, enamored and youngsters; all struggle by a photo for the memory. The price oscillates you enter three and five suns, that depends. If she is instantaneous she is more expensive: the revealed process of instantaneous is American and much more difficult? , that is what says. The one of the black hair and the pink cheeks of its earth it watches its photo once again and it cannot let watch it. It seems pretty and it wants a copy to him for all its family. Not yet it knows if to take another one, or to hope to dye the blonde hair. Fucsia is watched in its rectangular mirror and for a moment it travels in the time. Another shout brings it to Lima, to the stroll of the heroes. It is hour to go to have lunch to? Chévere chicken? , the one that is next to? hollow. They walk until there and perhaps, after having lunch, it is animated to free dye the hair in one of the academies of Abancay. Juan Carlos continues taking photos in the Stroll from the Heroes: more clients have arrived. Faces go and faces come. It gave itself to the oxygenated water. Thanks to God, even it is left the photo of first: beautiful, genuine, with the black hair and the pink cheeks by the heat of the mountain range. To pound Lozano Rooms Ett foto för minnet?* Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo Räcker till midjan, en fot som är främre av annan, och det fria håret till linda. Det ler: En, två, tre och klickar. Till väntan för fem noterar. Låt oss göra en räkning. De är niona i morgonen i promenaden av hjältarna. Inget vet det vid det känt, är nog med ordstäv att det är parkera den denna panna av det Sheraton hotellet. Sunen, så snart som den avslutar sig in, centrerar av gryning av Lima, men alla, redan som han är full. Det är söndagen, och dagen av går ut det stoppar mest av hem- anställda som fungerar i staden. Den låga majoriteten i den Grau avenyn kommer från alla sidor och. För de gick till universitetar parkerar, men, det finns nu många rateros ditåt och, det ger sig fruktar dem. Därför föredrar de att gå som motsatt till till parquecitoen Sheratonen. Med kickhäl ler de, och de går lyckligt vid banan. Gilla någon peruan i New York. De korsar spring som laughteren spårar dött, med kickhälen som de köpte in? fördjupning? av den Abancay avenyn den sist veckan. Ett av dem får blöter håret med bevattna av sjunka som antändas inte ännu: man fixar rullarna som den har och en para av gotitas av att bevattna nedgångar vid pannan. Fucsia hålls ögonen på i det rektangulärt avspeglar och det härliga känselförnimmelser. Hon är härlig. Deras svart hår och de rosa kinderna vid värma av deras jord gör den härlig. Det är inte den sedda något liknande som lämnar i täcker, henne är långt bättre: hon är äkta. Men som ingen är profeten i dess jord, fortsätter det tänkande om att måla det härliga svart håret och att vara blont. Ett rop och hon vaknar upp. Det uppehällen som de rektangulära avspeglar, och det följer dess vänner som känselförnimmelsen i gräset. Han är säregen att se hur de går, och tills de kör med de tacos på det gröna tinget. Låga Juan Carlos i den Tacna avenyn och kommer med hans utrustning till promenaden av hjältarna, är en? minutera? den ej längre av de få arbetena och det är i Lima. Det förläggas den gröna vesten och vitsordet som krediterar den den lika medlemmen av? Anslutning av fotografer av promenaden av hjältarna. Det förlägger filma till dess yrkesmässiga kamera och en till polaroid ögonblickligt. Det beväpnar stolen och känselförnimmelserna en till väntan för beställare. Det vet att det är söndagen och det finns mer stor rörelse. Sunen blir för att dölja och förlorar flojeraen för att gå. Rutten vid alla promenad av hjältarna med de två kamerorna i hånglaelasticiteterna och den ska given. Ett foto för minnet? , Således erbjuder det his servar. Det går, och det går, kan ge upp till fem ruttar för hans första fotografi, därför att, när den tar honom till fotoet till någon, vila är enkel: alla önskar ett igualitafoto. Juan Carlos ankommer till var de är flickorna och han erbjuder fotona till dem. Alla dem är ed * reflxmng, och andra hålls ögonen på en A. Inget animeras fortfarande. Det yrkesmässigt följer his långt och ser att barn parar med behandla som ett barn, hans framtida offer. De accepterar rätt - bort önska till uppehället ett minne från deras dominical promenad. Gilla en para av peruanen i driva posterar parkerar. Klicka och fem suns. De återstår tänkande om fotona som de inte önskade, och andra lien besegrar kritisera en A. Plusen? befallt? det överförs till appellen till fotografen och är henne den som är i laddningen som avtalar Juan Carlos. De önskar fyra fotografier, en för varje och en av gruppen, alla kort. Som motsatt till Sheratonen som är främre av slotten av rättvisa, i llamitasna och den av gruppen i sjunka. Allt fixas för att visas i fotona. Varje av dem tar bort det litet avspeglar, och kanterna med starkt färgar målas. De önskar till sken som den sinnliga något liknande modellerar eller de av tele. Juan som Carlos undervisar det bäst, poserar till dem, och till håret hyser till dem. Allt och mycket att le är l5At hyser, önskade till det nätt sken, och Juan Carlos vet något liknande. Det annat folket, som händer ditåt, omger dem för att se hur de beskrivas. De är lyckliga och dem den viktiga känselförnimmelsen. Juan Carlos känselförnimmelser allt ett yrkesmässigt och dem starkt anförande, så att de följer hans anvisningar. Klicka, klicka, klicka och klicka. Fyra foto, tjugo suns. Juan Carlos glömmer att flickorna och han är ordnade att följa med dess arbete. Appell för flera passers-by och arbetet detta starka. I dag tar det bort för att betala till den första timmemorgonen det ljust eller bevattna: Familjer förälskat och ungar; alla kämpar vid ett foto för minnet. Prissätta svänger dig skriver in tre, och fem suns, det beror. Om hon är ögonblicklig, är hon dyrare: det avslöjda processaa av ögonblickligt är amerikanen och mycket svårare? , är det vad något att säga. Den av det svart håret och de rosa kinderna av dess jord kan inte det klockor dess foto ytterligare en gång och det låta klockan det. Det verkar nätt, och det önskar en kopiera till honom för all dess familj. Inte ännu vet det om för att ta ett annat eller för att hoppas för att färga det blonda håret. Fucsia hålls ögonen på i dess rektangulärt avspeglar, och för ett ögonblick reser den i tiden. Ett annat rop kommer med det till Lima, till promenaden av hjältarna. Det är timmen som går att ha lunch till? Chévere höna? , den som är bredvid? fördjupning. De går till där, och kanske och after att ha lunch, animeras den för att frigöra färg håret i en av akademierna av Abancay. Juan Carlos fortsätter ta foto i promenaden från hjältarna: mer beställare har ankommit. Vänder mot går och vänder mot kommet. Det gav sig till oxygenated bevattnar. Tack till guden, lämnas även det fotoet av först: härligt, äktat, med det svart håret och rosa färgkinderna vid värma av bergskedjan. Att dunka Lozano rum Фотоий для памяти? Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo Руки к шкафуту, ноге перед другим и свободно волосам к ветру. Оно усмедется: Одно, 2, 3 и Click. Ждать 5 MINUT. Препятствуйте нам сделать отсчет. Они 9 в утре в гулять героев. Никто знает его тем именем, достаточно с говорить что это будет парком тот этот лоб гостиницы Sheraton. Солнце как только оно заканчивает в центре рассвета Lima, только все уже он полн. Будет воскресеньем и днем выхода, котор он останавливает большой часть из домашних работников работают в городе. Низкое большинство в бульваре Grau приходит от всех сторон и. Прежде чем они пошли к парку университета но, теперь, будут много rateros которые дорога и он дают опасаются они. Для той причины они предпочитают пойти в отличие от к parquecito Sheraton. С высокими пятками они усмедутся и они гуляют счастливо курсом. Как VS перуанские в нью-йорке. Они пересекают бежать след хохота, котор умерли, с высокими пятками которые они купили внутри? полость? бульвара Abancay последняя неделя. Одно из их получает влажно волос с водой раковины пока воспламенена: одно исправляет ролики оно имеет и пара gotitas воды понижается лбом. Fucsia наблюдается в прямоугольном зеркале и оно чувствует красивейшим. Она красивейша. Их черные волосы и розовые щеки жарой их земли делают ее красивейше. Оно не посмотрено как выходит в крышки, она далеко лучше: она неподдельна. Но, по мере того как никто будет пророком в своей земле, оно продолжается думать о красить красивейшие черные волос и быть белокуро. Окрик и она wake up. Оно держит прямоугольное зеркало и оно следует за своими друзьями чувствуют в траве. Он специфическ для того чтобы увидеть как они гуляют и до тех пор пока они не побежать с теми tacos на зеленой вещи. Низкое Хуан Карлос в бульваре Tacna и приносит его оборудование к гулять героев, одним? minutera? то no longer одна из немногих работ и то не находятся в Lima. Оно помещено зеленой тельняшке и credential кредиты оно любят член? Ассоциация photographers гулять героев. Оно устанавливает пленку к своей профессиональной камере и одно к поляроидное мгновенному. Оно подготовляет стул и чувствуют, что ждет одно клиентов. Оно знает что будет воскресеньем и будет большое движение. Солнце становит для того чтобы спрятать и теряет flojera для того чтобы погулять. Трасса всем гулять героев с 2 камерами в шеи протягивает и передаст. Фотоий для памяти? , Таким образом она предлагает его обслуживания. Оно гуляет и оно гуляет, может дать up to 5 трасс перед его первой съемкой, потому что как только он принимает его к фотоему к кто-нибудь, остальные просто: все хотят фотоего igualita. Хуан Карлос приезжает к где они будут девушками и он предлагает фотоих к им. All of them будут ed mng reflx * и другие наблюдаются A. Никто все еще одушевляно. Профессионал следует за его дорогой и видит молодые пары с младенцами, его будущими жертвами. Они принимают справедливо - прочь, те держать память от их dominical для того чтобы погулять. Как пара перуанского в парке трансформатора. Click и 5 солнец. Они остают думающ о фотоих что они не хотели и другие лежат вниз недостаток A. Положительная величина? управили? оно послано к звоноку к photographer и будет ей одно in charge для того чтобы заключить контракт Хуан Карлос. Они хотят 4 photographies, одного для каждое одной и одного из группы, всех snapshots. В отличие от Sheraton, перед дворцом правосудия, в llamitas и одном группы в раковине. Все зафиксировано для того чтобы появиться в фотоих. Каждое одно из их извлекает малое зеркало и покрашены губы с сильными цветами. Они хотят посветить sensual как модели или то из tele. Хуан Карлос учит самым лучшим представлениям к им и до волос не приспособить к им. Все, очень усмедущся препятствовало приспосабливает, хотело посветить довольно и Хуан Карлос знает подобие. Другие люди случаются та дорога, окружают их для того чтобы увидеть как они портретированы. Они счастливы и они чувствуют важными. Хуан Карлос чувствует все профессионал и они сильная речь TAK, CTO они последуют за его инструкциями. Click, click, click и click. 4 фотоего, 20 солнец. Хуан Карлос забывает аранжированы, что следуют за девушки и он с своей работой. Несколько passers-by вызывают и работа это сильное одно. Сегодня оно извлекает для того чтобы оплатить к первому утру часа свет или воду: Влюбленныеся семьи, и малолетки; все борются фотоим для памяти. Цена осциллирует вы вписывает 3 и 5 солнец, то зависят. Если она мгновенна, то она дорогле: показанный процесс мгновенного американский и очень трудне? , то говорит. Одна из черных волос и розовых щек своей земли оно наблюдает свое фотоего еще раз и оно не может препятствовать вахте оно. Оно кажется мило и мы хочет экземпляр к ему для полностью своей семьи. Пока оно знает если для того чтобы принять другое одно, или понадеяться покрасить волос блондинкы. Fucsia наблюдается в своем прямоугольном зеркале и на момент оно перемещает в время. Другой окрик приносит его к Lima, к гулять героев. Будет часом, котор нужно пойти иметь обед к? Цыпленок Chévere? , одно которым рядом с? полость. Они не погулять до там и возможно, поже имеющ обед, он одушевлян для того чтобы освободить краску волосы в одной из академий Abancay. Хуан Карлос продолжается принять фотоих в гулять от героев: больше клиентов приезжали. Стороны идут и стороны приходят. Оно дало к оксигенированной воде. Спасибо к богу, даже ему оставляют фотоий сперва: красивейше, неподдельно, с черными волосами и розовыми щеками жарой горы заколебайтесь. К комнатам Lozano фунта Een foto voor het geheugen? Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo De handen aan de taille, een voet voor andere en het vrije haar aan de wind. Het glimlacht: Één, twee, drie en klikken. Om vijf minuten te wachten. Maak een telling. Zij zijn negen in de ochtend in Stroll van de Helden. Niemand kent het door die naam, is genoeg met het zeggen dat het het park is dat dit voorhoofd van het hotel Sheraton. De zon zodra het in centrum van dageraad van Lima eindigt, maar allen reeds is hij volledig. Het is Zondag en dag van uitgang het de meesten van huiswerknemers tegenhoudt die in de stad werken. De lage meerderheid in de weg Grau komt uit alle kanten en. Alvorens zij naar het Universitaire park maar gingen, nu, zijn er vele rateros die de manier en het vreest hen geeft. Om die reden die zij hebben verkozen om in tegenstelling tot naar parquecito te gaan Sheraton. Met hoge hielen die zij hebben geglimlacht en zij lopen gelukkig door de weg. Als om het even welke Peruviaan in New York. Zij kruisen het runnen van het gelachspoor stierven, met de hoge hielen die zij inkochten? hol? van de weg Abancay vorige week. Één van hen krijgt het haar met het water van de gootsteen nat die nog niet wordt aangestoken: men bevestigt de rollen die het en een paar gotitas van waterdalingen door het voorhoofd heeft. Fucsia wordt gelet op in de rechthoekige spiegel en het voelt mooi. Zij is mooi. Hun zwart haar en roze wangen door de hitte van hun aarde maken het mooi. Het wordt niet gekeken als welke bladeren in de dekking, zij veel beter is: zij is echt. Maar aangezien niemand prophet in zijn aarde is, blijft het denkend over het schilderen van het mooie zwarte haar en blond te zijn. Een schreeuw en zij ontwaakt. Het houdt de rechthoekige spiegel en het volgt zijn vrienden die in het gras voelen. Hij is eigenaardig om te zien hoe zij lopen en tot zij met die tacos op het groene ding lopen. Lage Juan Carlos in de weg Tacna en brengt zijn materiaal aan Stroll van de Helden, is? minutera? dat niet meer één van de weinig werkzaamheden en dat zijn in Lima. Het wordt geplaatst het groene vest en de geloofsbrieven die het als lid van crediteren? Vereniging van fotografen van Stroll van de Helden. Het plaatst de film aan zijn professionele camera en aan onmiddellijke polaroid. Het bewapent de stoel en men voelt op cliënten wachten. Het weet dat het Zondag is en er grotere beweging is. De zon wordt om te verbergen en verliest flojera om te lopen. De route door al stroll van de Helden met de twee camera's in de hals rekt zich uit en zal geven. Een foto voor het geheugen? , Dus biedt het zijn diensten aan. Het loopt en het loopt, kan aan vijf routes vóór zijn eerste fotografie opgeven, omdat zodra het hem aan foto aan somebody neemt, de rest eenvoudig is: allen willen een igualitafoto. Juan Carlos komt aan aan waar zij de meisjes zijn en hij biedt de foto's aan hen aan. Allemaal zijn e-n * reflx mng en anderen worden gelet op a. Niemand is nog geanimeerd. De beroeps volgt zijn manier en ziet jonge paren met babys, zijn toekomstige slachtoffers. Zij keuren rechtsweg goed, willen een geheugen van hun zondagsstroll houden. Als een paar van Peruviaan in het KrachtcentralePark. Klik en vijf zonnen. Zij blijven denkend over de foto's dat zij niet wilden en anderen liggen de fout a. Plus? gebevolen? het wordt verzonden naar vraag aan de fotograaf en is zij die verantwoordelijk is om Juan Carlos aan te gaan. Zij willen vier photographies, voor elke één en één van de groep, alle momentopnamen. In tegenstelling tot Sheraton, voor Palace van Rechtvaardigheid, in llamitas en één van de groep in de gootsteen. Allen wordt bevestigd om in de foto's te verschijnen. Elke één van hen verwijdert de kleine spiegel en de lippen met sterke kleuren zijn geschilderd. Zij willen sensueel als de modellen of die van tele glanzen. Juan Carlos onderwijst het beste aan hen stelt en tot het haar aan hen aanpast. Zeer iedereen die, gelaten aanpast glimlacht wordt, gewild vrij glanzen en Juan Carlos kent als. De andere mensen die gebeuren dat de manier, hen omringt om te zien hoe zij worden afgebeeld. Zij zijn gelukkig en zij voelen belangrijk. Juan Carlos voelt alles een beroeps en hen sterke toespraak zodat zij zijn instructies volgen. Klik, klik, klik en klik. Vier foto's, twintig zonnen. Juan Carlos vergeet de meisjes en hij wordt geschikt om met zijn werk te volgen. Verscheidene voorbijgangers roepen en het werk dit sterke. Vandaag verwijdert het om aan het eerste uurochtend het licht of het water te betalen: De families, enamored en kereltjes; al strijd door een foto voor het geheugen. De prijs oscilleert u ingaat drie vijf zonnen, die afhangt. Als zij onmiddellijk is is zij duurder: het geopenbaarde proces van onmiddellijk is Amerikaans en moeilijker? , is dat wat zegt. Één van het zwarte haar en de roze wangen van zijn aarde het let op zijn foto nogmaals en het kan laten niet op het letten. Het schijnt mooi en het wil een exemplaar aan hem voor al zijn familie. Nog niet weet het of om een andere één te nemen, of te hopen om het blonde haar te verven. Fucsia wordt gelet op in zijn rechthoekige spiegel en voor een ogenblik het in de tijd reist. Een andere schreeuw brengt het aan Lima, aan stroll van de helden. Het is uur gaan hebben lunch aan? De kip van Chévere? , die naast is? hol. Zij lopen daar tot en misschien, na het hebben van lunch, is het geanimeerd aan vrije kleurstof het haar in één van de academies van Abancay. Juan Carlos blijft nemend foto's in Stroll van de Helden: meer cliënten zijn aangekomen. De gezichten gaan en de gezichten komen. Het gaf zich aan het geoxydeerde water. Dank aan God, wordt zelfs het verlaten de foto van eerst: mooi, echt, met het zwarte haar en de roze wangen door de hitte van de berg strek me uit. Aan de Zalen van Lozano van het pond صورة للذاكرة? Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo الأيادي إلى الوسط, قدم أمام الأخرى والشعر حرّة إلى الريح. هو يبتسم: واحدة, اثنان, ثلاثة وطقطقة. أن ينتظر لخمسة دقائق. تركتنا جعلت حساب. هم التسعة في الصباح في ال [سترولّ] من البطلات. لا أحد يعرف هو ب أنّ اسم, كافي مع يقول أنّ هو المتنزهة أنّ هذا جبين من [شرتون] فندق. الشمس [أس سون س] سينهي هو في مركز الفجر ليما, غير أنّ كلّ سابقا هو يشبع. هو يوم الأحد ويوم المخرجة هو يتوقّف أكثر من موظفات بيتيّة الذي يعمل في المدينة. يأتي الأغلبية منخفضة في [غرو] جادّة من كلّ جوانب و. قبل أن ذهب هم إلى الجامعة متنزهة غير أنّ, الآن, هناك كثير [رتروس] أنّ طريق وهو يعطي يخشىهم. ل أنّ سبب يفضّل هم أن يذهب [أس وبّوسد تو] إلى ال [برقوستو] [شرتون]. مع كعب عال يبتسم هم وهم يمشون سعيدة بالممر. مثل أيّ بيروفيّة في نيويورك. هم يعبرون يركض الضحك أثر يمات, مع الكعوب عال أنّ هم اشتروا داخل? غور? من [أبنكي] جادّة الأسبوع متأخّرة. يحصل واحدة من هم مبلّلة الشعر مع الماء من البالوعة أنّ لا بعد يكون أشعلت: واحدة [فيإكسس] البكرة أنّ هو يتلقّى ويسقط زوج ال [غتيتس] الماء بالجبين. [فوكسا] راقبت في المرآة مستطيلة ويشعر هو جميلة. هو جميلة. يجعل شعرهم سوداء والوجنات قرنفليّة بالحرارة من أرضهم هو جميلة. هو لا ينظر مثل الذي أوراق في التغطيات, هو يكونون بعيدا جيّدة: هو أصليّة. غير أنّ, بما أنّ لا أحد يكون نبي في أرضه, يستمرّ هو يفكّر حول يدهن الشعر جميلة سوداء وأن يكون شقراء. يفيق هتاف وهو. هو يحافظ المرآة مستطيلة ويتبع هو صديقاته الذي يشعر في العشب. هو خاصّة أن يرى كيف هم يمشون وإلى أن يركض هم مع أنّ [تكس] على الشيء خضراء. يحضر [جون] منخفضة كارلوس في [تكنا] جادّة وتجهيزه إلى ال [سترولّ] من البطلات, واحدة? [مينوترا]? أنّ [نو لونجر] واحدة من ال قليل من أعمال وأنّ في ليما. هو وضعت الصدرة خضراء والورقة اعتماد أنّ [كرديتس] هو يحبّون عضوة من? جمعية المصورات من ال [سترولّ] من البطلات. هو يضع الفيلم إلى آلت تصويره محترفة وواحدة إلى مستقطبة لحظيّة. هو يسلّح الكرسي تثبيت ويشعر واحدة أن ينتظر لزبونات. هو يعرف أنّ هو يوم الأحد وهناك حركة عظيمة. يصبح الشمس أن يخفي ويخسر ال [فلوجرا] أن يمشي. يجول الطريق ب [ألّ ث] من البطلات مع الاثنان آلة تصوير في العنق إمتدادات وسيعطي. صورة للذاكرة? , لذلك يقدّم هو خدماته. هو يمشي ويمشي هو, يستطيع أعطيت [أوب تو] خمسة طرق قبل فنه أولى, لأنّ ما إن هو يأخذه إلى صورة إلى واحد ما, الإستراحة يكون بسيطة: كلّ يريد [إيغليتا] صورة. يصل [جون] كارلوس إلى حيث هم يكونون البنات وهو يقدّم الصور إلى هم. [ألّ وف ي] [إد] * [رفلإكس] [منغ] وراقبت أخرى [أ.]. أحيات لا أحد بعد. يتبع المحترفة طريقه ويرى أزواج شابّة مع أطفال, ضحاياه مقبلة. هم يقبلون [ريغت-وي], يريد أن يحافظ ذاكرة من هم أحدية جلت. مثل زوج البيروفيّة في ال [بوور ستأيشن] متنزهة. طقطقة وخمسة شموس. هم يبقون يفكّر حول الصور أنّ لم يرد هم وأخرى يكذب إلى أسفل الخطأ [أ.]. الزائد? يأمر? هو أرسلت إلى دعوة إلى المصورة وهو الواحدة أنّ يكون مسؤولة أن يتعاقد [جون] كارلوس. هم يريدون أربعة فنون, واحدة ل [إش ون] وواحدة من المجموعة, كلّ لقطات. [أس وبّوسد تو] [شرتون], أمام القصر العدل, في ال [لّميتس] والواحدة من المجموعة في البالوعة. كلّ ثبتت أن يظهر في الصور. يزيل [إش ون] من هم المرآة صغيرة والشفات مع لون قوّيّة دهنت. هم يريدون أن يلمع حسّيّة مثل النماذج أو أنّ من [تل]. يعلم [جون] كارلوس ال [بوسس] جيّدة إلى هم وحتّى الشعر يلائم إلى هم. كلّ, جدّا يبتسم ترك يلائم, أراد أن يلمع إلى حدّ ما ويعرف [جون] كارلوس رغبة. الأخرى يحيطهم الناس الذي يحدث أنّ طريق, أن يرى كيف هم يكون صوّرت. هم سعيدة ويشعر هم مهمّة. يشعر [جون] كارلوس كلّ شيء محترفة وهم خطبة قوّيّة [س ثت] هم يتبعون تعليماته. طقطقة, طقطقة, طقطقة وطقطقة. أربعة صور, عشرون شموس. ينسى [جون] كارلوس البنات وهو رتّبت أن يتبع مع عمله. يدعو عدّة [بسّرس-بي] والعمل هذا قوّيّة واحدة. اليوم يزيل هو أن يدفع إلى أولى ساعة صباح الضوء أو الماء: أسرات, [إنمورد] وشواب; كلّ يكافح بصورة للذاكرة. يتذبذب السعر أنت يدخل ثلاثة وخمسة شموس, أنّ يعتمدون. إن هو يكون لحظيّة هو أكثر غالية: ال يكشف عملية من لحظيّة أمريكيّة وكثير أكثر يصعب? , أنّ ماذا يقول. الواحدة من الشعر سوداء والوجنات قرنفليّة من أرضه [وتشس] هو صورته [أنس غين] وهو يستطيع لا يترك ساعة هو. يريد هو يبدو جميلة وهو نسخة إلى ه لكلّه أسرة. لا بعد يعرف هو إن أن يأخذ آخر واحدة, أو أن يأمل أن يصبغ ال [بلوند] شعر. [فوكسا] راقبت في مرآته مستطيلة ولعزم يسافر هو في الوقت. يحضر آخر هتاف هو إلى ليما, إلى ال [سترولّ] من البطلات. هو ساعة أن يذهب أن يتلقّى وجبة غداء إلى? [شفر] دجاجة? , الواحدة أنّ يكون [نإكست تو]? غور. هم يمشون حتّى هناك وربّما, في ما بعد يتلقّى وجبة غداء, أحيات هو أن يحرّر صبغ الشعر في واحدة من الأكاديميّة [أبنكي]. يستمرّ [جون] كارلوس يأخذ صور في ال [سترولّ] من البطلات: قد وصل كثير زبونات. وجوه يذهبون ويأتي وجوه. هو أعطىبنفسي إلى ال يؤكسج ماء. شكور إلى إلهة, حتّى تركت هو الصورة من أولى: تراوحت جميلة, أصليّة, مع الشعر سوداء والوجنات قرنفليّة بالحرارة من الجبل. إلى باوند [لوزنو] غرف

June 6, 2009 | 7:15 PM

0 comments

Tags:

Ese enemigo llamado desempleo available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
Chamba es chamba Con los clasificados bajo el brazo, ropa limpia y taco 8… salí a buscar trabajo.... Mi madre siempre me decía que se pueden perder muchas batallas , pero aun así ganar la guerra. Sólo hay que ser perseverantes y no dejarse amilanar en la primera derrota. Esa frase me acompaña mucho en éstos días en los que decidí aventurarme a buscar trabajo. Era un domingo en la tarde y luego del almuerzo , como a todos, se me provocó recostarme en el sofá a leer algo o simplemente a dormir. Pero ese domingo no, luego de las indirectas de la mayor parte de mi familia decidí coger la sección de clasificados de un conocido diario limeño y empezar a buscar trabajo. Así, resaltador en mano me senté cómodamente en la mesa del comedor y fui leyendo uno a uno los avisos que me sorprendieron por la complejidad de sus requerimientos. Pocos eran los que solicitaban periodistas o redactores. Cosa que me hizo terminar de hacer una lista de recorridos para el lunes con mucha facilidad: San Borja, San Isidro, Lince, Lima. Listo. Luego, y por si acaso, empecé a ver trabajos de otro tipo, lo importante es conseguir trabajo fijo. Desde vendedores, repartidores, hasta de nana, todos. Dije de lo que sea. Todos, absolutamente todos, requerían experiencia, pero no excederse de 23 años. Y quiero saber donde un joven de 23 años adquiere experiencia tan rápido. Lo que importa es lo de adentro.... Otro factor que me sorprendió fue el ver siempre una frase ultra conocida: se requiere buena presencia y hasta un prototipo A-1. Y desde cuando alguien decide qué es tener buena presencia. Y , en todo caso una persona A- 1 jamás buscará trabajo en los clasificados. Por si acaso creo que ellos ya tienen trabajo con sus respectivas empresas. No me imagino a una Miró Quesada o una Graña buscando trabajo de recepcionista en el centro de Lima. Ahora llegó el turno de las masajistas. La cantidad de avisos es impresionante y los sueldos que ofrecen aun más. No voy a negar que sentí curiosidad y que una o dos ideas morbosas cruzaron por mi mente. Pero el problema es que no sé nada de masajes y tampoco creo que las que dan esos “masajes” sepan algo. Que asco pensé en mi cabeza. ¿Y si me toca un viejo verde?... no, mejor no me meto en camisas de once varas... El Día D Salí el lunes muy temprano, el martes media hora después, el miércoles, el jueves... y finalmente el viernes. Ese bendito viernes. La chamba era mía , me habían llamado dos veces y pues por teléfono habíamos hablado de sueldo. Hasta me fui en taxi por temor de llegar tarde. Abrí la puerta , dejé mi DNI. Había una chica que como yo buscaba el puesto.... Nos sonreímos hipócritamente . En ese momento ella era mi enemiga. Pasamos a la oficina y allí las dos fuimos expuestas a varias preguntas de todo tipo: a mi me gusta la lectura, a ella también. Yo sé trabajar bajo presión, ella también. Yo había terminado la carrera, ella también. Yo hablaba inglés, ella también. Yo, manejaba el entorno de Windows, ella también. Yo sé hablar francés, ella también. Yo tengo experiencia de dos años, ella también. Cuando se nos acababan los méritos, llegó otra chica: apellido importante, con pinta de niña mimada. Tenía carta de recomendación de su tío. Ella ocupó la plaza. Sarita Colonia no me hizo el milagro. Sigo buscando trabajo. Si saben algo, me avisan. © Pilar Lozano Salas Cet ennemi appelé chômage Automatically translated into French thanks to WorldLingo Travail est travail Avec ceux classés sous le bras, vêtement propre et marque-t-je 8 ? je suis sorti à chercher travail…. Ma mère toujours me disait qu'on peut perdre beaucoup de batailles, mais encore ainsi gagner la guerre. Il faut seulement être perseverantes et ne pas laisser amilanar dans la première défaite. Cette phrase mo'accompagne beaucoup dans ceux-ci jours où j'ai décidé de m'risquer à chercher travail. C'était dimanche dans l'après-midi et après le déjeuner, comme à à tous, on m'a provoqué me recostar dans le sofa à lire quelque chose ou simplement à dormir. Mais ce dimanche non, après ce qui est indirectes de de la plus grande partie de ma famille j'ai décidé de prendre la section de de classées d'une connaissance quotidienne de Lima et de commencer à chercher travail. Ainsi, resaltador en main je me suis assis confortablement dans la table de la salle à manger et j'ai lu un les aux avis qui m'ont surprise par la complexité de leurs demandes. Peu étaient ceux que sollicitaient des journalistes ou des rédacteurs. Chose qui m'a faite terminer de faire une liste de parcours pour lundi avec beaucoup de facilité : San Borja, San Isidro, Lince, Dépose. J'énumère. Donc, et pour le cas où, j'ai commencé à voir des travaux d'un autre type, important l'est d'obtenir travail fixe. Depuis des vendeurs, repartidores, jusqu'à de de nana, tous. J'ai dit de de ce qui est. Tous, absolument tous, requéraient expérience, mais de ne pas être dépassés de 23 années. ET je veux savoir où un jeune de 23 années acquiert expérience tellement rapide. Ce qu'il importe l'est de d'à l'intérieur…. Un autre facteur qui m'a surprise a été de voir toujours l'ultra phrase connue : on requiert bonne présence et jusqu'à un prototype -1. ET depuis quand quelqu'un décidera ce qu'il est d'avoir bonne présence. ET, en tout cas une personne A 1 cherchera jamais travail dans ceux classés. Pour le cas où je crois qu'ils ont déjà travail avec leurs entreprises respectives. Je ne m'imagine pas à à une il A surveillé Quesada ou une Ensemence en cherchant travail de réceptionniste dans le centre de Lima. Est arrivé maintenant le tour des masseurs. La quantité d'avis est impressionnant et les salaires qu'ils offrent encore plus. Je ne vais pas nier que j'ai senti curiosité et qu'un ou deux idées morbosas ont croisé par mon esprit. Mais le problème est que ne sais-je rien de massages et ne crois-je pas non plus que celles qui donnent ceux-là ? massages ? ils sachent quelque chose. Que dégoût ai pensé ma tête. ET si se touche-t- un vieux vert ? … non, je ne me mets mieux pas dans des chemises d'onze brindilles… Le D suis sorti lundi très précoce, mardi moyenne heure ensuite, mercredi, jeudi… et finalement vendredi. Ce vendredi béni. Le travail était le mien, mo'ils avaient appelé deux fois et parce que par téléphone nous avions parlé de salaire. Jusqu'à je me suis fallu en taxi par crainte arriver tard. J'ai ouvert la porte, j'ai laissé mon D.N.I. Il y avait une fille qui comme je cherchais le poste…. Nous sonreímos hypocritement. En ce moment elle était mon ennemi. Nous passons au bureau et là les deux nous avons été exposés à plusieurs questions de tout type : mo'il aime la lecture, aussi. J'elle sais travailler sous pression, aussi. J'avait terminé la carrière, elle aussi. Je parlais Anglais, elle aussi. Je, elle maniais l'environnement de Windows, aussi. Je sais la parler français, aussi. J'elle ai expérience de deux années, aussi. Quand on nous finissait les mérites, est arrivée une autre fille : important nom de famille, avec point d'enfant mimada. Il avait lettre de recommandation de son oncle. Elle a occupé la place. Sarita Colonie moi n'a pas fait le miracle. Lui en cherchant travail. S'ils savent quelque chose, ils m'informent. © Broyer Lozano Salles Quello ha denominato la disoccupazione nemica Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Chamba è chamba con quei classificati sotto il braccio, vestiti puliti e contrassegno 8? Ho andato per cercare il lavoro…. La mia madre ha detto sempre a me che molte battaglie possono essere perse, ma nondimeno per vincere la guerra. È necessario soltanto da essere perseverantes e non si è lasciato frighten nella prima sconfitta. Quella frase accompagna molto a me dentro attualmente in quale ho deciso tentarmi per cercare il lavoro. Era domenica nel pomeriggio e dopo che il pranzo, come un tutto, esso sia causato me a recostar a me nel sofà per leggere qualcosa o per dormire semplicemente. Ma quel no. di domenica, dopo che suggerimenti di la maggior parte della mia famiglia che ho deciso prendere la sezione del classificato di giornalmente di un Limean ben noto e cominciare a cercare il lavoro. Quindi, resaltador a disposizione che ho messo confortevolmente nella tabella della stanza pranzante e che stavo leggendo uno per uno gli avvertimenti che lo hanno sorprendo dalla complessità dei loro requisiti. Pochi erano quelli che hanno chiesto i giornalisti o i redattori. Cosa che ha fatto per rifinirla che faccio una lista degli itinerari per lunedì con molta funzione: San Borja, San Isidro, Lynx, lima. Aspetti. Presto ed appena nel caso, cominciassi a vedere gli impianti di un altro tipo, la cosa importante è di trovare un lavoro fisso. Dai commessi, distributori, del nana, tutto. Ho detto di quale è. Tutti, assolutamente tutti, hanno richiesto l'esperienza, ma non eccedere 23 anni. E desidero sapere dove un giovane di 23 anni acquisisce così velocemente l'esperienza. Che cosa importa è quello della parte interna…. Un altro fattore che ha sorprendo a me era di vedere sempre una frase estrema ben nota: la buona presenza è richiesta e fino ad un prototipo A-1. E da quando qualcuno decide che cosa è avere buona presenza. E, comunque una persona a 1 non cercherà mai il lavoro in quei classificati. Appena nel caso credo che già abbiano lavoro con le loro aziende rispettive. I nel centro non immagina a Miró Quesada o a Graña che cerca il lavoro del recepcionista di Lima. Ora la girata è arrivato dai masajistas. La quantità di avvertimenti è impressionante e paga ancora quell'offerta di più. Non sto andando negare che ho ritenuto la curiosità e che una o due idea di morbosas ha attraversato dalla mia mente. Ma il problema è che non so che qualche cosa dei massaggi e la I uno non crede che quelli che danno quelli? massaggi? conosca qualcosa. Quella repulsione I pensato alla mia testa. E se tocca vecchio verde a me? … no, migliore non metto in camicie di undici ramoscelli… Il D-day I ha lasciato più successivamente lunedì molto in anticipo, mezz'ora di martedì, mercoledì, giovedì… ed infine venerdì. Quel venerdì benedetto. Chamba era mine, due volte ed allora avevano denominato a me per telefono che avevamo parlato di paga. Fino a che non sia io stesso in tassì da timore da arrivare in ritardo. Ho aperto il portello, io a sinistra il mio DNI. Ci era una ragazza che come ho cercato la posizione…. Abbiamo sorriso hypocritically. Allora era il mio nemico. Siamo accaduto all'ufficio e là i due siamo stati esposti a parecchie domande di tutto il tipo: al mio gradisco la lettura, a lei inoltre. So per lavorare la pressione più bassa di I, lei anche. Avevo rifinito la corsa, lei inoltre. Io inglese dello spoke, lei anche. I, maneggiato i dintorni di Windows, lei anche. So per parlare francese, lei anche. Ho esperienza in due anni, lei inoltre. Quando i meriti hanno rifinito a noi, un'altra ragazza è arrivato: ultimo nome importante, con il puntino della ragazza di mimada. Ha avuto lettera della raccomandazione del relativo zio. Ha occupato la sede. La colonia di Sarita non ha fatto il miracolo a me. Continuo a cercare il lavoro. Se conoscono qualcosa, avvertono a me. © alle stanze del Lozano della libbra Das benannte feindliche Arbeitslosigkeit Automatically translated into German thanks to WorldLingo Chamba ist chamba mit eingestuften unter dem Arm, saubere Kleidung und ich kennzeichne 8? Ich verließ, um nach Arbeit zu suchen…. Meine Mutter sagte immer zu mir, daß viele Schlachten verloren werden können, aber allerdings, um den Krieg zu gewinnen. Es ist nur notwendig, perseverantes zu sein und nicht ließ sich in der ersten Niederlage erschrecken. Diese Phrase begleitet viel zu mir an diesen Tagen, an denen ich entschied, mich zu riskieren, um nach Arbeit zu suchen. Es war ein Sonntag am Nachmittag und nachdem das Mittagessen, wie alles, es mir zu recostar zu mir im Sofa, um etwas zu lesen oder veranlaßt wurde einfach zu schlafen. Aber dieses Sonntag Nr., nachdem Tips von die meisten meiner Familie, die ich, den Abschnitt von täglich eingestuft von einem weithin bekannten Limean zu nehmen entschied und anzufangen, nach Arbeit zu suchen. So resaltador in der Hand, die ich bequem in der Tabelle des speisenden Raumes setzte und eins nach dem anderen die Warnungen las, die mich durch die Kompliziertheit ihrer Anforderungen überraschten. Wenige waren die, die um Journalisten oder Herausgeber baten. Sache, die bildete, mich zu beenden eine Liste von den Wegen für Montag mit vielem Service bildend: San Borja, San Isidro, Lynx, Akte. Bereit. Bald und gerade falls, ich anfing, Arbeiten einer anderen Art zu sehen, ist die wichtige Sache, einen örtlich festgelegten Job zu finden. Von den Verkäufern Verteiler, zum nana, alles. Ich sagte von, welchen es ist. Alle, absolut alle, erforderten Erfahrung, aber, 23 Jahre nicht zu übersteigen. Und ich möchte wissen, wo eine junge Person von 23 Jahren so schnell Erfahrung erwirbt. Was ausmacht, ist das des Inneres…. Ein anderer Faktor, der zu mir überraschte, war sehen immer eine weithin bekannte extreme Phrase: gute Anwesenheit wird und bis einen Prototyp A-1 angefordert. Und seit dem, wenn jemand entscheidet, was ist, gute Anwesenheit zu haben. Und, auf jeden Fall sucht eine Person bis 1 nie nach Arbeit in eingestuften. Gerade falls ich glaube, daß sie bereits Arbeit mit ihren jeweiligen Firmen haben. I in der Mitte stellen nicht sich zu Miró Quesada oder zu Graña, das nach Arbeit von recepcionista von Lima sucht vor. Jetzt kam die Umdrehung von den masajistas an. Die Menge von Warnungen ist eindrucksvoll und zahlt dieses Angebot noch mehr. Ich werde nicht verweigern, daß ich Neugier glaubte und daß ein oder zwei morbosas Ideen durch meinen Verstand kreuzten. Aber das Problem ist, daß ich nicht weiß, daß nichts von Massagen und I irgendein nicht daß die glauben, die die geben? Massagen? wissen Sie etwas. Dieser Ekel I gedacht an meinen Kopf. Und wenn es alt ein grünes zu mir berührt? … das Nr., besser setze mich ich nicht in Hemden von elf Twigs… D-day I ließ sehr frühen Montag, Dienstag halbe Stunde später, Mittwoch, Donnerstag… und schließlich Freitag. Dieser gesegnete Freitag. Chamba war meins, hatten sie zu mir zweimal und dann durch Telefon benannt, das wir von der Bezahlung gesprochen hatten. Bis ich selbst im Taxi von der Furcht war, zum hinter Zeitplan anzukommen. Ich öffnete die Tür, ich nach links mein DNI. Es gab ein Mädchen, das, wie ich suchte nach der Position…. Wir lächelten heuchlerisch. Dann war es mein Feind. Wir geschahen dem Büro und dort die zwei wurden wir einigen Fragen aller Art ausgesetzt: zu meinem mag ich den Messwert, zu ihr auch. Ich weiß, um I Niederdruck auch zu bearbeiten, sie. Ich hatte das Rennen, sie auch beendet. Ich Speiche Englisch, sie auch. I, auch angefaßt den Umlagerungen von Windows, sie. Ich weiß, um französisch auch zu sprechen, sie. Ich habe Erfahrung von zwei Jahren, sie auch. Als die Verdienste zu uns beendeten, kam ein anderes Mädchen an: wichtiger letzter Name, mit Punkt des mimada Mädchens. Es hatte Empfehlungsschreiben seines Onkels. Sie besetzte den Sitz. Sarita Kolonie tat das Wunder nicht mich an. Ich fahre fort, nach Arbeit zu suchen. Wenn sie etwas wissen, warnen sie zu mir. ©, zum der Lozano Räume zu zerstoßen Isso chamou o desemprego inimigo Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo Chamba é chamba com classificados sob o braço, roupa limpa e eu marco 8? Eu sai para procurar o trabalho…. Minha mãe disse-me sempre que muitas batalhas podem ser perdidas, mas nivela-o assim para ganhar a guerra. É somente necessário ser perseverantes e não deixa-se frighten na primeira derrota. Essa frase acompanha-me muito nestes dias em que eu me decidi se arriscar procurar o trabalho. Era um domingo na tarde e depois que o lunch, como um tudo, ele me foi causado a recostar a mim no sofa ler algo ou dormir simplesmente. Mas esse no. de domingo, depois que sugestões de a maioria de minha família que eu me decidi fazer exame da seção do classificado de um Limean diariamente well-known e começar a procurar o trabalho. Assim, resaltador à disposicão que eu assentei confortavelmente na tabela do quarto jantando e li um por um os avisos que me surpreenderam pela complexidade de suas exigências. Poucos eram aqueles que pediram journalists ou editores. Coisa que fêz para me terminar que faz uma lista das rotas para segunda-feira com muita facilidade: San Borja, San Isidro, Lynx, lima. Pronto. Logo, e apenas caso que, eu comecei a ver trabalhos de um outro tipo, a coisa importante é encontrar um trabalho fixo. Dos salesmen, distribuidores, do nana, tudo. Eu disse de quais é. Todos, absolutamente tudo, requereram a experiência, mas para não exceder 23 anos. E eu quero saber onde uma pessoa nova de 23 anos adquire assim rapidamente a experiência. O que importa é esse do interior…. Um outro fator que me surpreendesse era ver sempre uma frase extrema well-known: a presença boa é requerida e até um protótipo A-1. E desde quando alguém se decidir o que é ter a presença boa. E, em todo o caso uma pessoa a 1 nunca procurará o trabalho nos classificados. Apenas caso que eu acredito que têm já o trabalho com suas companhias respectivas. Eu no centro não imagino a Miró Quesada ou a Graña que procura o trabalho do recepcionista de Lima. Agora a volta chegou dos masajistas. A quantidade de avisos é impressive e paga essa oferta ainda mais. Eu não estou indo negar que eu senti a curiosidade e que uma ou dois idéias dos morbosas se cruzaram por minha mente. Mas o problema é que eu não sei que qualquer coisa dos massages e I qualquer um não acredita que aqueles que dão aqueles? massages? saiba algo. Essa aversão I pensado sobre minha cabeça. E se tocar velho em um verde a mim? … No., melhor eu não ponho nas camisas de onze galhos… O D-day I deixou segunda-feira muito adiantada, meia - - hora de terça-feira mais tarde, quarta-feira, quinta-feira… e finalmente sexta-feira. Essa sexta-feira blessed. Chamba era meu, tinham-se chamado me duas vezes e então pelo telefone que nós tínhamos falado do pagamento. Até que eu estiver eu mesmo no táxi do medo a chegar em atraso. Eu abri a porta, mim à esquerda meu DNI. Havia uma menina que como eu procurei a posição…. Nós sorrimos hypocritically. Então era meu inimigo. Nós acontecemos ao escritório e os dois nós fomos expostos lá a diversas perguntas de todo o tipo: ao meu eu gosto-lhe da leitura, também. Eu sei para trabalhar também uma pressão mais baixa de I, ela. Eu tinha terminado a raça, ela também. Mim inglês do raio, ela também. I, segurado os arredors de Windows, ela também. Eu sei para falar também o francês, ela. Eu tenho uma experiência de dois anos, ela também. Quando os méritos nos terminaram, uma outra menina chegou: último nome importante, com o ponto da menina do mimada. Teve a letra de recomendação de seu tio. Ocupou o assento. A colônia de Sarita não me fêz o miracle. Eu continuo procurando o trabalho. Se souberem algo, advertem-me. © aos quartos de Lozano da libra That called enemy unemployment Automatically translated into English thanks to WorldLingo Chamba is chamba With the classified ones under the arm, clean clothes and I mark 8? I left to look for work…. My mother always said to me that many battles can be lost, but even so to win the war. It is only necessary to be perseverantes and not to let itself frighten in the first defeat. That phrase accompanies much to me in these days in which I decided to venture itself to look for work. It was a Sunday in afternoon and after the lunch, like a all, it was caused to me to recostar to me in the sofa to read something or simply to sleep. But that Sunday no, after hints of most of my family I decided to take the section of classified of a Limean daily well-known and to begin to look for work. Thus, resaltador in hand I seated comfortably in the table of the dining room and was reading one by one the warnings that surprised me by the complexity of their requirements. Few were those that asked for journalists or editors. Thing that made finish me making a list of routes for Monday with much facility: San Borja, San Isidro, Lynx, File. Ready. Soon, and just in case, I began to see works of another type, the important thing is to find a fixed job. From salesmen, distributors, to of nana, all. I said of which it is. All, absolutely all, required experience, but not to exceed 23 years. And I want to know where a young person of 23 years acquires so fast experience. What matters is the one of inside…. Another factor that surprised to me was to always see a well-known extreme phrase: good presence is required and until a A-1 prototype. And since when somebody decides what is to have good presence. And, in any case a person To 1 never will look for work in the classified ones. Just in case I believe that they already have work with their respective companies. I in center do not imagine to Miró Quesada or Graña looking for work of recepcionista of Lima. Now the turn arrived from the masajistas. The amount of warnings is impressive and the pays that offer still more. I am not going to deny that I felt curiosity and that one or two morbosas ideas crossed by my mind. But the problem is that I do not know anything of massages and I either do not believe that those that give those? massages? know something. That disgust I thought about my head. And if it touches old a green one to me? … no, better I do not put in shirts of eleven twigs… D-day I left very early Monday, Tuesday half an hour later, Wednesday, Thursday… and finally Friday. That blessed Friday. Chamba was mine, they had called to me twice and then by telephone we had spoken of pay. Until I was myself in taxi from fear to arrive behind schedule. I opened the door, I left my DNI. There was a girl who as I looked for the position…. We smiled hypocritically. Then it was my enemy. We happened to the office and there the two we were exposed to several questions of all type: to my I like the reading, to her also. I know to work I lower pressure, she also. I had finished the race, she also. I spoke English, she also. I, handled the surroundings of Windows, she also. I know to speak French, she also. I have experience of two years, she also. When the merits finished to us, another girl arrived: important last name, with dot of mimada girl. It had letter of recommendation of its uncle. She occupied the seat. Sarita Colony did not do the miracle to me. I continue looking for work. If they know something, they warn to me. © To pound Lozano Rooms Det kallade fientlig arbetslöshet Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo Chamba är chambaen med hemliga under beväpna, ren kläder, och markerar jag 8? Jag lämnade för att söka efter arbete…., Mitt fostra alltid said till mig, att många strider kan vara borttappada, men even så för att segra kriga. Det är endast nödvändigt att vara perseverantes och inte l5At sig skrämma i det första nederlag. Det formulerar medföljer mycket till mig i dessa dagar som jag avgjorde att våga mig i för att söka efter arbete. Det var en söndag i eftermiddag, och, efter lunchen, har gillat allt, orsakades det till mig till recostar till mig i sofaen för att läsa något eller enkelt för att sova. Men den söndagnr., efter har antytt av mest av min familj mig, avgjorde att ta dela upp av hemligt av en dagligen välkända Limean och att börja att söka efter arbete. Således räcker resaltadoren in mig placerade bekvämt i bordlägga av matsalen och var läs- vid en varningarna som förvånade mig vid komplexiteten av deras krav. Fåtalet var de som frågade för journalister eller redaktörer. Ting som gjorde för att avsluta mig danande en lista av ruttar för Måndag med mycket lätthet: San Borja, San Isidro, lodjur, sparar. Ordna till. Snart, och rättvist i fall att, började jag att se arbeten av en annan typ, viktig sak ska finna ett fixat jobb. Från representanter fördelare, till av nanaen, all. Jag sade av vilka det är. Alla absolut alla, krävt erfar, förrutom att inte överskrida 23 år. Och jag önskar att veta, var en ung person av 23 år får, så fastar erfar. Vad betyder, är den av insida…., Another dela upp i faktorer det som förvånas till mig, var alltid att se en välkänd ytterlighet formulera: bra närvaro krävs och till en prototyp A-1. Och efter, när någon avgör vad är att ha bra närvaro. Och i något fall söker efter en person till 1 som aldrig ska, arbete i hemliga. Precis i fall att tror jag att de har redan arbete med deras respektive företag. I centrerar in föreställer inte till Miró Quesada eller Graña som söker efter arbete av recepcionistaen av Lima. Nu ankom vänden från masajistasna. Beloppet av varningar är mäktigt och lönerna som erbjuder fortfarande mer. Förmiddag som I inte går att förneka, att jag klädde med filt kuriositet och att en eller två morbosasidéer korsade vid mitt, varar besvärad. Men problemet är att jag inte vet att något av massagear och I endera inte tro som de, som ger de? massagear? vet något. Den avsmak I som tänks om mitt huvud. Och om det handlag som är gammala grön till mig? …, nr.en som är bättre sätter jag, inte i skjortor av elva ris…, D-day I lämnade mycket tidig sort Måndag, den mer sistnämnda halva - - timmen för tisdagen, onsdagen, torsdagen…, och slutligen fredag. Den välsignade fredag. Chamba var min, hade de kallat till mig två gånger, och därefter vid ringa oss hade talat av lön. Taxa från skräck att ankomma bak schema, tills jag var jag själv in. Jag öppnade dörren, mig lämnade min DNI. Det fanns en flicka som, som jag sökte efter placera…., Vi log hypocritically. Därefter var det min fiende. Vi händde till kontoret, och där tvåna var vi utsatta till flera ifrågasätter allra typ: till mitt gillar jag läsningen, till henne också. Jag vet för att fungera I lower pressar, henne också. Jag hade avslutat racen, henne också. Mig spokeengelska, henne också. I behandlat omgivningen av Windows, henne också. Jag vet för att tala franska, henne också. Jag har att erfara av två år, henne också. Då meriterna avslutade sig till oss, ankom en annan flicka: det viktiga efternamn, med pricker av mimadaflicka. Det hade att märka av rekommendation av dess uncle. Hon upptog placera. Den Sarita kolonin gjorde inte mirakel till mig. Jag fortsätter söka efter arbete. Om de vet något, varnar de till mig. © som dunkar Lozano rum То вызвало враждебную незанятость Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo Chamba будет chamba с расклассифицированными одними под рукояткой, чистыми одеждами и я маркирую 8? Я вышел для того чтобы искать работа…. Моя мать всегда говорила к мне что много сражений можно потерять, но even so для того чтобы выиграть войну. Только обязательно быть perseverantes и не препятствовало устрашить в первом поражении. Та фраза сопровождает много к мне внутри these days в я решил затеять для того чтобы искать работа. Было воскресеньем в после полудня и после того как обед, как все, оно был причинен к мне к recostar к мне в софе для того чтобы прочитать что-то или просто поспать. Но то нет воскресенья, после того как намеки большой части из моей семьи, котор я решил принять раздел после того как я расклассифицирован Limean ежедневно well-known и начать искать работа. Таким образом, resaltador in hand, котор я усадил удобно в таблицу столовой и читал one by one предупреждения которые удивили меня сложностью их требований. Несколько были теми ask for журналисты или редакторы. Вещь сделала для того чтобы закончить меня делая перечень трассы на понедельник с много средством: San Borja, San Isidro, Lynx, архив. Готово. Скоро, и как раз в случае если, я начал видеть работы другого типа, важная вещь должна найти фикчированную работу. От продавецов, раздатчики, к nana, всему. Я сказал of which он. Все, совершенно все, требовали опыта, кроме не превысить 23 лет. И я хочу знать где молодой человек 23 лет приобретает настолько быстро опыт. Имеет значение одной из внутренности…. Другой фактор удивил к мне должен был всегда видеть well-known весьма фразу: хорошее присутсвие необходимо и до прототипа A-1. И с тех пор когда кто-нибудь решит иметь хорошее присутсвие. И, в любом случае персона до 1 никогда не будет искать работа в расклассифицированных одних. Как раз в случае если я верю что они уже имеют работу с их соответственно компаниями. Iий в центре не представляет к Miró Quesada или Graña ища работа recepcionista Lima. Теперь поворот приехал от masajistas. Количество предупреждений импрессивно и оплачивает то предложение все еще больше. Я не иду отказать что я чувствовал любопытство и что один или два миллиона идея morbosas пересекли моим разумом. Но проблема что я не знаю что-нибыдь из массажей и I то не верит что те дают те? массажи? знайте что-то. Тот disgust iий думаемое о моей головке. И если оно касатьется старо зеленое одному к мне? … нет, более лучшее я не кладу в рубашки 11 хворостин… D-day iий оставил очень предыдущий понедельник, час вторника половинный - - более поздно, среда, четверг… и окончательно пятница. Та благословленная пятница. Chamba было моим, они вызвало к мне дважды и после этого телефоном, котор мы поговорили получки. До тех пор пока я себя не быть в таксомоторе от страха, котор нужно приехать за план-графиком. Я раскрыл дверь, я налево мое DNI. Была девушка по мере того как я искал положение…. Мы усмехнулись hypocritically. После этого было моим противником. Мы случились к офису и там 2 мы подверглись действию к нескольким вопросов всего типа: к моему я люблю чтение, к ей также. Я знаю для того чтобы работать давление I более низко, она также. Я закончил гонку, она также. Я английская язык спицы, она также. Iий, отрегулировано surroundings Windows, она также. Я знаю для того чтобы поговорить франчуза, она также. Я имею опыт 2 лет, она также. Когда заслуги закончили к нам, другая девушка приехала: важное последнее имя, с многоточием девушки mimada. Оно имело рекомендательное письмо своего дядюшки. Она заняла место. Колония Sarita не сделала чудо к мне. Я продолжаюсь искать работа. Если они знают что-то, то они предупреждают к мне. © к комнатам Lozano фунта Die geroepen vijandelijke werkloosheid Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo Chamba is chamba met de geclassificeerde onder het wapen, schone kleren en merk ik 8? Ik ging weg om het werk te zoeken…. Mijn moeder zei aan me altijd dat vele slagen kunnen worden verloren, maar maar toch de oorlog winnen. Het is slechts noodzakelijk te zijn en perseverantes niet te laten in de eerste nederlaag bang maken. Die uitdrukking begeleidt binnen deze dagen veel aan me waarin ik besliste te wagen om het werk te zoeken. Het was een Zondag in middag en na de lunch, als helemaal, werd het veroorzaakt aan me aan recostar aan me in de bank om iets te lezen of eenvoudig aan slaap. Maar die Zondag nr, na wenken van het grootste deel van mijn familie die ik heb beslist om de sectie van geclassificeerd van dagelijks bekend Limean te nemen en te beginnen het werk te zoeken. Aldus, in hand resaltador zette ik comfortabel in de lijst van de eetkamer en las één voor één de waarschuwingen die me door de ingewikkeldheid van hun vereisten verrasten. Weinigen waren die die om journalisten of redacteurs vroegen. Het ding dat maakte beëindigt me die een lijst van routes maakt voor Maandag met veel faciliteit: San Borja, San Isidro, Lynx, Dossier. Klaar. Spoedig, en enkel desgevallend, begon ik de werken van een ander type te zien, is een vaste baan te vinden. Van verkopers, verdelers, aan van Nana, allen. Ik zei van wat het is. Allen, absoluut allen, vereisten ervaring, maar om 23 jaar niet te overschrijden. En ik wil weten waar een jonge persoon van 23 jaar zo snelle ervaring verwerft. Wat van belang is is één van binnenkant…. Een andere factor die aan me verraste was een bekende extreme uitdrukking altijd te zien: de goede aanwezigheid wordt vereist en tot een A-1 prototype. En sindsdien wanneer somebody beslist wat goede aanwezigheid moet hebben. En, in elk geval zal een persoon aan 1 nooit het werk in de geclassificeerde zoeken. Enkel voor het geval dat ik geloof dat zij reeds het werk met hun respectieve bedrijven hebben. I in centrum veronderstel niet aan Miró Quesada of Graña zoekend het werk van recepcionista van Lima. Nu kwam de draai van masajistas aan. De hoeveelheid waarschuwingen is indrukwekkend en het loon die nog meer aanbieden. Ik ga niet ontkennen dat ik nieuwsgierigheid voelde en dat één of twee morbosasideeën die door mijn mening worden gekruist. Maar het probleem is dat ik om het even wat van massages niet ken en I ook niet niet dat die gelooft die die geven? massages? ken iets. Die afschuw I dacht over mijn hoofd. En als het oud groene aan me raakt? … beter nr, bracht ik geen overhemden van elf takjes aan… D-dag I verliet zeer vroege Maandag, Dinsdag later een half uur, Woensdag, Donderdag… en tenslotte Vrijdag. Die heilige Vrijdag. Chamba was mijn, hadden zij aan me tweemaal geroepen en dan telefonisch hadden gesproken die wij van loon. Tot ik zelf in taxi van vrees om was achter op het schema aan te komen. Ik opende de deur, verliet ik mijn DNI. Er was een meisje dat aangezien ik de positie…. zocht Wij glimlachten schijnheilig. Dan was het mijn vijand. Wij gebeurden aan het bureau en daar twee werden wij blootgesteld aan verscheidene kwesties allerhande: aan mijn houd ik van de lezing, ook aan haar. Ik weet het om de lagere druk van I ook te werken, zij. Ik had de race, zij ook gebeëindigd. Ik sprak ook het Engels, zij. I, behandelde ook de omgeving van Vensters, zij. Ik weet het om het Frans ook te spreken, zij. Ik heb ook ervaring van twee jaar, zij. Toen de verdiensten aan ons eindigden, kwam een ander meisje aan: belangrijke laatste naam, met punt van mimadameisje. Het had brief van aanbeveling van zijn oom. Zij bezette de zetel. Kolonie van Sarita deed niet het mirakel aan me. Ik blijf zoekend het werk. Als zij iets kennen, waarschuwen zij aan me. © Aan de Zalen van Lozano van het pond أنّ دعا بطالة عدوّ Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo [شمبا] [شمبا] مع ال يصنّف أحد تحت السلاح, ملابس نظيفة وأنا أعلم 8? أنا تركت أن يفتّش عمل…. قال أمي دائما إلى ي أنّ كثير معارك يستطيع كنت خسرت, غير أنّ [إفن س] أن يربح الحرب. هو فقط ضروريّة أن يكون [برسفرنتس] ولا أن تركبنفسي أخفت في الهزيمة أولى. أنّ يرافق عبارة كثير إلى ي داخل [ثس دس] في أيّ أنا قرّرت أن يجازفبنفسي أن يفتّش عمل. هو كان يوم الأحد في العصر وعقب سبّبت الوجبة غداء, مثل كلّ, هو كان إلى ي إلى [ركستر] إلى ي في الأريكة أن يقرأ شيء أو ببساطة أن ينام. غير أنّ أنّ يوم الأحد رفض, عقب لمح من أكثر من أسرتي أنا قرّرت أن يأخذ القسم من يصنّف من [ليمن] يوميّا معروفة وأن يبدأ أن يفتّش عمل. لذلك, [رسلتدور] [إين هند] أنا أجلست بارتياح في الطاولة من ال [دينينغ رووم] وكان قرأ [أن بي ون] الإنذارات أنّ فاجأني بالتعقيد من متطلباتهم. قليل كان أنّ أنّ سأل لصحفيات أو محررات. شيء أنّ جعل أنهيتني يجعل قائمة ميلان إلى جانب من طرق ليوم الإثنين مع كثير تسهيل: [سن] [بورجا], [سن] [إيسدرو], وشق, مبرد. يتأهّب. قريبا, وفقط [إين كس], أنا بدأت أن يرى أعمال من آخر نوع, الشيء مهمّة أن يجد شغل ثابتة. من بائعات, موزعات, إلى من [ننا], كلّ. أنا قلت [أف وهيش] هو. تطلّب كلّ, إطلاقا كلّ, خبرة, غير أنّ لا أن يتجاوز 23 سنون. ويريد أنا أن يعرف حيث [يوونغ برسن] من 23 سنون يكتسب هكذا سريعا خبرة. ماذا يهمّ الواحدة من داخل…. كان آخر عاملة أنّ فاجأ إلى ي أن دائما رأيت عبارة معروفة متطرّفة: تطلّبت وجود جيّدة وحتّى [أ-1] الطّرازيّة. ومنذ ذلك الحين عندما يقرّر واحد ما ماذا يكون أن يتلقّى وجود جيّدة. و, [إين ني كس] سيفتّش شخص إلى 1 أبدا عمل في ال يصنّف أحد. فقط [إين كس] أنا أصدّ أنّ يتلقّى هم سابقا عمل مع شركاتهم شخصيّة. لا يتخيّل [إي] في مركز إلى [مير] [قوسدا] أو [غرا] يفتّش عمل ال [رسبسونيستا] ليما. الآن وصل الدورة من ال [مسجيستس]. يدفع المبلغة الإنذارات مؤثّرة وال أنّ عرض بعد أكثر. أنا لا أذهب أن ينكر أنّ [فلت] أنا فضول وأنّ [أن ور توو] [موربوسس] أفكار عبروا بعقلي. غير أنّ المشكلة أنّ لا يعرف أنا أيّ شيء من تدليكات وأنا أحد لا يصدّ أنّ أنّ أنّ يعطي أنّ? تدليكات? عرفت شيء. أنّ فكّر إشمئزاز [إي] حول رأسي. وإن هو [تووشس] قديمة خضراء واحدة إلى ي? … رفض, جيّدة لا يضع أنا في أقمصة من إحدى عشرة غصينات… ترك [د-دي] [إي] يوم الإثنين مبكّرة جدّا, يوم الثلاثاء [هلف-ن-هوور] فيما بعد, يوم الأربعاء, يوم الخميس… وأخيرا يوم الجمعة. أنّ يبارك يوم الجمعة. [شمبا] كان خاصّتي, كان هم قد دعاوا إلى ي مرّتين وبعد ذلك بهاتف نحن كنّا قد تكلّمنا من راتب. إلى أن كان أنا بنفسي في تاكسي من خوف أن يصل خلف جدول. أنا فتحت الباب, أنا يسارا [دني] ي. هناك كان بنت الذي بما أنّ أنا فتّشت الموقعة…. نحن ابتسمنا [هبوكريتيكلّي]. بعد ذلك كان هو عدوتي. نحن حدثنا إلى المكتب وهناك الاثنان عرضت نحن كان إلى عدّة أسئلة من كلّ نوع: إلى ي يحبّ أنا القراءة, إلى ه أيضا. أنا أعرف أن يعمل أنا [لوور برسّور], هو أيضا. أنا كنت قد أنهيت الجنس, هو أيضا. أنا مكبح اللغة الانجليزية, هو أيضا. [إي], يعالج المحيطات [ويندووس], هو أيضا. أنا أعرف أن يتكلّم الفرنسيّون, هو أيضا. أنا أتلقّى خبرة من اثنان سنون, هو أيضا. عندما أنهى الإستحقاقات إلى نا, آخر بنت وصل: اسم مهمّة متأخّرة, مع نقطة من [ميمدا] بنت. هو تلقّى [لتّر وف ركمّندأيشن] من عمته. هو احتلّ المقعد. [سريتا] لم يتمّ مستعمرة المعجزة إلى ي. أنا أستمرّ يفتّش عمل. إن هم يعرفون شيء, يحذّر هم إلى ي. © إلى باوند [لوزنو] غرف

June 6, 2009 | 7:13 PM

0 comments

Tags: cosasdelavida, trabajo

Para Sole y Diego Related to country: Germany available in: Spanish (original) \| French \| Italian \| German \| Portuguese \| English \| Swedish \| Russian \| Dutch \| Arabic
Cuando hablé con Soledad después del nacimiento de Diego... Cuadra 30de Javier prado oeste Iba en el taxi y el celular funcionó con 20 céntimos de saldo marqué el número Aló? su voz apareció clara y limpia pero sobre todo feliz con esa voz que sólo las mamás bonitas y buenas tienen al nacer los hijos Sonreí de este lado de la ciudad ella del otro el bebé está bien se acaba de despertar y está renegando es la felicidad convertida en voz mi hermana Sole mi amiga Sole una estrella por que como ellas no tengo que verlas a diario para saber que siempre estará allí De este lado de la ciudad la noche se ilumina... debe ser la voz de la primera amiga y hermana mamá Sole se despide Diego tiene hambre 22 de Julio nació Diego 22 de Julio Sole se convirtió en Hada mamá Pour Sole et Diego Automatically translated into French thanks to WorldLingo Quand j'ai ensuite parlé avec Solitude de la naissance de Diego… Hall 30de Javier pré ouest Allait dans le taxi et ce qui est cellulaire a fonctionné avec 20 centimes de solde ai marqué le nombre Aló ? sa voix est apparue clair et nettoyage mais surtout heureux avec cette voix que seulement les poitrines jolies et bonnes ont en naissant les fils Sonreí de ce côté de la ville elle de de l'autre le boit est bien il vient d'être réveillé et il renegando c'est le bonheur transformé en voix mon Sole soeur mon Sole amical une étoile pourquoi comme elles ne dois pas les voir pour savoir journellement qu'il sera toujours là de ce côté de la ville la nuit il est illuminé… il doit être la voix de la première amicale et poitrine soeuse Sole est écartée Diego a faim 22 juillet est née Diego 22 juillet Sole s'est transformée en Fée suce Per la suola e Diego Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo Quando ho parlato più successivamente con Solitude della nascita di Diego… Il prato del blocco 30de Javier l'ovest è andato nel tassì ed in quello cellulare funzionati con 20 céntimos di equilibrio che ho composto il numero di Aló? la relativa voce è sembrato chiara e pulita ma pricipalmente felice con quella voce che soltanto le madri graziose e buone hanno quando essendo sopportando i bambini che ho sorriso di questo lato della città lei dell'altra il bambino è pozzo rifinisce svegliare e apostatizing è la voce girata felicità la mia sola sorella il mio solo amico una stella in moda da poichè io non devono farle giornale per sapere che sia sempre là di questo lato della città illuminare la notte… deve essere la voce del primo amico e la sola madre della sorella il permesso Diego degli introiti che è 22 affamati di Julio era Diego nato 22 di Julio la suola ha stato bene alla madre Fairy Für Sohle und Diego Automatically translated into German thanks to WorldLingo Als ich sprach später mit Einsamkeit der Geburt von Diego… Wiese des Blockes 30de Javier der Westen ging in das Taxi und das zellulare man arbeitete mit 20 céntimos der Balance, die ich die Aló Nummer wählte? seine Stimme sah frei und sauber aus, aber hauptsächlich glücklich mit dieser Stimme, daß nur die hübschen und guten Mütter haben, wann, tragend den Kindern, die ich von dieser Seite der Stadt sie von der anderen lächelte, ist das Baby Brunnen es beendet aufzuwachen und es apostatizing ist die Glück gedrehte Stimme meine alleinige Schwester mein alleiniger Freund ein Stern, damit, da sie ich nicht sie tun müssen Zeitung , um zu wissen, daß es immer dort von dieser Seite der Stadt ist, die Nacht wird belichtet… sie muß die Stimme des ersten Freunds sein und alleinige Mutter der Schwester Nehmen, dasurlaub Diego hungrige 22 von Julio ist, war geborenes Diego 22 von Julio Sohle Fairy Mutter stand Para a sola e o Diego Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo Quando eu falei mais tarde com o Solitude do nascimento de Diego… O prado do bloco 30de Javier o oeste foi no táxi e celular trabalhou com os 20 céntimos do contrapeso que eu marquei o número de Aló? sua voz pareceu desobstruída e limpa mas principalmente feliz com essa voz que somente as mães bonitas e boas têm quando sendo carregado as crianças que eu sorri deste lado da cidade ela da outra o bebê é poço termina acordar e apostatizing é a voz girada felicidade minha única irmã meu único amigo uma estrela de modo que porque mim não têm que os fazer jornal para saber que estará sempre lá deste lado da cidade a noite seja iluminada… deve ser a voz do primeiro amigo e a única mãe da irmã a licença Diego das tomadas que é 22 com fome de Julio era Diego nascido 22 de Julio a sola assentou bem na mãe Fairy For Sole and Diego Automatically translated into English thanks to WorldLingo When I spoke later with Solitude of the birth of Diego… Block 30de Javier meadow the west Went in the taxi and the cellular one worked with 20 céntimos of balance I dialed the Aló number? its voice appeared clear and clean but mainly happy with that voice that only the pretty and good mothers have when being born the children I smiled of this side of the city she of the other the baby is well it finishes waking up and it is apostatizing is the happiness turned voice my Sole sister my Sole friend a star so that as they I do not have to do them newspaper to know that it will always be there Of this side of the city the night is illuminated… she must be the voice of the first friend and sister Sole mother takes leave Diego is hungry 22 of Julio was born Diego 22 of Julio Sole became Fairy mother För sula och Diego Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo När jag talade mer sistnämnd med ensamhet av födelsen av Diego…, Ängen för kvarteret 30de Javier det västra gick i taxa, och den cell- fungerade med 20 céntimos av balanserar mig ringde Alóen numrerar? dess uttrycka den syntas frikänden och rent, men främst lyckligt med det uttrycka att endast det nätt och godan fostrar har när vara född barnen jag log av denna sida av staden henne av annan som behandla som ett barn är brunnen, den avslutar sig att vakna upp och den apostatizing är den vända lyckan uttrycker mitt sular den min systern sular vän en stjärna, så att, som de mig inte måste att göra dem tidningen för att veta att den ska, var alltid där av denna sida av staden natten är upplyst…, hon måste vara uttrycka av den första vännen, och systern sular fostrar takes som tjänstledighet Diego är hungriga 22 av Julio var födda Diego 22 av Julio sular blev felik fostrar Для подошвы и Diego Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo Когда я поговорил более поздно с уединением рождениа Diego… Лужок блока 30de Ксавьер запад пошел в таксомотор и клетчатое одно работало с 20 céntimos баланса, котор я набрал номер Aló? свой голос показался ясным и чистым но главным образом счастливо с тем голосом что только милые и хорошие мати имеют когда носил детям, котор я усмехнулся этой стороны города она другого младенец будет добром он заканчивает wake up и он apostatizing будет голосом повернутым счастьем моя единственная сестра мой единственный друг звезда TAK, CTO по мере того как они я не должна сделать их газета для того чтобы знать что она всегда будет там этой стороны города ноча будет загорана… она должна быть голосом первого друга и мать сестры единственная разрешение Diego взятий, котор голодные 22 из Джулио была born Diego 22 Джулио подошва пошла Fairy матью Voor Zool en Diego Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo Toen ik later met Solitude van de geboorte van Diego… sprak De weide van Javier van het blok 30de het westen ging in de taxi en cellulaire werkte met 20 céntimos van saldo ik het aantal Aló draaide? zijn stem leek duidelijk en schoon maar hoofdzakelijk gelukkig met die stem dat slechts de mooie en goede moeders hebben toen geboren zijnd de kinderen die ik van deze kant van de stad heb geglimlacht is zij van andere de baby goed het eindigt ontwakend is en het apostatizing de geluk gedraaide stem mijn Enige zuster mijn Enige vriend een ster zodat aangezien zij ik niet hen moeten doen krant weten dat het altijd daar van deze kant van de stad zal zijn de nacht… verlicht is zij moet de stem van de eerste vriend zijn en de zuster de Enige moeder verlof Diego neemt is hongerige 22 van Julio was geboren Diego 22 van Julio Sole werd Fairy moeder لنعل و [ديغو] Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo عندما تكلّم أنا فيما بعد مع عزلة من الولادة [ديغو]… قالب [30د] خافيير ذهب مرج الالغرب في التاكسي والخلويّة واحدة يعمل مع 20 [كنتيموس] الميزان أنا شكّلت [أل] رقم? ظهر صوته واضحة ونظيفة غير أنّ في الدّرجة الأولى سعيدة مع أنّ صوة أنّ فقط الجميلة وأمهات جيّدة يتلقّون عندما يكون [بورن] الأطفال أنا ابتسمت من هذا جانب من المدينة هو من الأخرى الطفلة بئر هو ينهي يفيق وهو [أبوستتيزينغ] السعادة يلتفت صوة أختي وحيدة صديقتي وحيدة نجم [س ثت] بما أنّ هم أنا لا يضطرّ أتمّتهم جريدة أن يعرف أنّ هو دائما سيكون هناك من هذا جانب من المدينة الليل يكون أضءت… هو ينبغي كنت الصوة من الصديقة أولى وأخت كان أم وحيدة لقطات إذن [ديغو] يكون جائعة 22 من [جوليو] [ديغو] مولودة 22 من [جوليو] نعل أصبح أم ساحرة

June 6, 2009 | 7:11 PM

0 comments

Tags: poema

« previous 7

Latest Posts

Monthly Archive

Change Language

Tags Archive
amor apoyo asilopilitico blancavarela cosasdelavida ladamadeblanco manuelrosales poema poesía trabajo

Filter By Type

Friends

6889 views

Important Disclaimer